ขวดเหล้าฟาดลงบนโต๊ะชาแก้ว
“ปัง!”
เสียงดังกรอบแกรบจนถ้วยทอยลูกเต๋าบนโต๊ะกระเด้งขึ้น
วอดก้าตราหงที่เปิดฝาแล้วหกขวด วางเรียงกันราวกับแท่งระเบิดใส
กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจัดบาดจมูก
เหมือนเครื่องปรับอากาศในห้องส่วนตัวจะกดกลิ่นแสบจมูกนี้ไว้ไม่อยู่
ซูมู่ฉิงยืนขวางฉู่หยวน ใบหน้าซีดเผือด
“เสี่ยวเสวี่ย เลิกก่อเรื่องได้แล้ว!” เสียงซูมู่ฉิงสั่นเครือ “เขาดื่มนี่ไม่ได้”
หลินเสวี่ยหัวเราะเยาะ
“ทำไมล่ะ? เป็นห่วงเขาหรือไง?”
เธอผลักซูมู่ฉิงออก แล้วก้าวเข้าหาฉู่หยวน รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพรม
“เป็นผู้ชายทั้งที ถ้าดื่มเหล้าไม่เก่งสักนิด จะปกป้องเธอได้ยังไง?”
รุ่นพี่หนุ่มลูกเศรษฐีที่สวมนาฬิกาคาร์เทียร์นามว่าคุณชายจาง คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดเดินเข้ามา
เขานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามฉู่หยวนอย่างวางอำนาจ แยกขากว้าง
คุณชายจางขึ้นชื่อว่าเป็นคอทองแดงแห่งมหาวิทยาลัยตงต้า ครอบครัวทำธุรกิจเป็นตัวแทนจำหน่ายเหล้าขาว เขาโตมากับการแช่อยู่ในถังเหล้า
“รุ่นน้อง เพิ่งออกมาเที่ยวครั้งแรกหรือไง?”
คุณชายจางหยิบวอดก้าขวดหนึ่งขึ้นมา เคาะนิ้วลงบนขวดแก้วสองครั้ง