“เอี๊ยด—”
เสียงยืดยาวชวนเสียวฟันดังขึ้น
ฉู่หยวนค่อย ๆ ผลักประตูไม้เก่าแก่ของห้องพัก 404 เปิดออก
ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นหลายชนิดอันเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
กลิ่นนั้นราวกับอันธพาลไร้เหตุผลที่บุกรุกเข้าไปในโพรงจมูกของเขาอย่างหยาบคาย
มีกลิ่นเข้มข้นของน้ำซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋น
กลิ่นเปรี้ยวจาง ๆ ของเหงื่อที่หมักหมมมาตลอดคืน
และยังมีกลิ่นประหลาดที่ไม่รู้ว่าคืออะไร คล้ายถุงเท้าเหม็นจนบรรยายไม่ถูก
กลิ่นทั้งสามผสมผสานกันได้อย่างลงตัว
กลายเป็น “อาวุธชีวภาพ” ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของหอพักอย่างยิ่ง
ฉู่หยวนขมวดคิ้วน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น
ใน “หุบเหวลึก” เขาเคยซ่อนตัวอยู่ในกองซากศพเน่าเปื่อยนานถึงสามวันสามคืน
ทั้งยังเคยปฏิบัติภารกิจข้างปล่องภูเขาไฟที่เต็มไปด้วยกำมะถันและก๊าซพิษ
แต่กลิ่นตรงหน้านี้ก็ยังทำให้เขารู้สึกว่าเป็นความท้าทายอยู่บ้าง
เขาเงยหน้ากวาดตามองทั่วห้องพัก
ห้องไม่ใหญ่นัก
มีเตียงสี่เตียง เป็นแบบเตียงอยู่ด้านบน โต๊ะอยู่ด้านล่าง
ตรงกลางเป็นทางเดินแคบ ๆ พอให้คนสองคนเดินสวนกันได้อย่างทุลักทุเล
บนระเบียงมีชั้นในหลายตัวสีสันต่างกันตากอยู่ หยดน้ำยังหยดลงมาไม่ขาด
ในห้องมีคนอยู่ก่อนแล้วสามคน
พวกเขาน่าจะเป็นรูมเมตของเขาตลอดสี่ปีข้างหน้า
สายตาของฉู่หยวนไล่มองจากซ้ายไปขวาทีละคน
ตรงโต๊ะหนังสือที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด มีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
ผอมมาก ราวกับไม้ไผ่ลำหนึ่ง
เขาสวมเสื้อยืดสีดำ สกรีนคำว่า “Hello World”
สวมแว่นกรอบดำที่เลนส์หนาราวกับก้นขวดเบียร์
นิ้วทั้งสิบกำลังรัวบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความเร็วเสียจนเกิดภาพติดตา
บนหน้าจอมีโค้ดสีเขียวเรียงแน่นขนัด ซึ่งฉู่หยวนคุ้นเคยเป็นอย่างดี