ฉู่หยวนส่ายหน้าเพียงเล็กน้อย
แต่เมื่อแสงไฟริมถนนทอดเงาลงบนพื้น เงาร่างนั้นกลับดูใหญ่โตขึ้น
“โลกของผม...”
ฉู่หยวนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก
ราวกับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านสุสาน
“คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก”
คำสารภาพรักที่ซูมู่ฉิงเปล่งออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อครู่
คำสาบานว่าจะฝ่าฟันอันตรายไปด้วยกัน
ต่อหน้าผู้ชายคนนี้กลับเป็นเพียงฟองสบู่ที่ถูกจิ้มแตก สลายกลายเป็นไอน้ำจาง ๆ โดยไม่มีแม้แต่เสียงดัง
ซูมู่ฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่
ความกล้าทั้งหมดที่เพิ่งรวบรวมมา ถูกแปดคำนี้กระแทกจนแหลกสลาย
หยาดน้ำตาค้างอยู่ชั่วขณะในดวงตาที่แดงก่ำ
ก่อนจะร่วงเผาะลงมาเป็นสาย กระทบพื้นหินเขียว
“ทำไมล่ะ?”
เธอไม่ยอมแพ้ กัดริมฝีปากล่างที่ซีดขาวแน่น
“ฉันไม่กลัวอันตราย ฉันเกลี้ยกล่อมที่บ้านได้...”
“อันตรายงั้นเหรอ?”
ฉู่หยวนขัดขึ้น น้ำเสียงแฝงความเวทนาอยู่เล็กน้อย
เขาละสายตาจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของซูมู่ฉิง มองข้ามไหล่เธอไปยังผิวน้ำมืดสนิทของทะเลสาบ
“สิ่งที่คุณเข้าใจว่าอันตราย ยังมีแค่ในหนังกับนิยาย”
น้ำเสียงของฉู่หยวนเย็นชาไร้ไออุ่น
“ภาพฝ่าฟันอันตรายในความคิดของคุณ คือถือปืนทำเท่ โดนยิงแล้วยังมีเวลาบอกลากันอย่างซาบซึ้ง”
เขาหลุบตาลง สายตาตกอยู่บนลำคอขาวผ่องของซูมู่ฉิง
ชีพจรตรงนั้นกำลังเต้นเร็วเพราะความตื่นตระหนก
แค่ใช้นิ้วสองนิ้วออกแรงเล็กน้อย ก็หักมันได้แล้ว
“อันตรายที่แท้จริง...”