“ทุกคน! เพิ่มน้ำหนักเป้ขึ้นอีก 30 กิโลกรัม! วิ่งทางไกล 5 กิโลเมตรให้ครบ!”
เสียงของเหลยเซียวราวกับแส้ชุบน้ำเย็น ฟาดลงบนประสาทของนักศึกษาใหม่ทุกคนอย่างแรง
30 กิโลกรัม!
5 กิโลเมตร!
เมื่อนำสองคำนี้มารวมกัน ก็กลายเป็นอารมณ์ที่เรียกว่า “สิ้นหวัง”
ชั่วพริบตา เสียงคร่ำครวญระงมก็ดังขึ้นทั่วสนาม เสียงหนึ่งดังสลับกับอีกเสียงอย่างกลั้นไม่อยู่
“บ้าเอ๊ย... 30 กิโลกรัมเหรอ? นั่นมัน 60 จินเลยนะ!”
“แบก 60 จินวิ่ง 5 กิโลเมตร? นี่กะเอาให้ตายกันหรือไง!”
“เกิดมาจนอายุป่านนี้ ฉันยังไม่เคยแบกข้าวสารหนัก 60 จินด้วยซ้ำ...”
“จบเห่แล้ว ๆ ฉันรู้สึกว่าขาเริ่มเป็นตะคริวแล้ว”
นักศึกษาใหม่แต่ละคนหน้าซีดเผือด
ส่วนใหญ่เติบโตมาอย่างสุขสบาย ไม่ต้องใช้แรงงาน แถมยังเป็นลูกคนโปรดของสวรรค์ที่แยกธัญพืชทั้งห้าไม่ออก
แค่ให้ยืนตรงแบบทหารกับเดินสวนสนามก็แทบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว
ตอนนี้กลับจะให้แบกของวิ่งทางไกลอีกหรือ?
แถมน้ำหนักตั้ง 30 กิโลกรัม หนักพอจะกดคนให้ทรุดได้เลยนะ!
นี่ไม่ใช่การฝึกทหารแล้ว
นี่มันทรมานกันชัด ๆ!
แต่เหลยเซียวกลับไม่สนใจเสียงคร่ำครวญของพวกเขาแม้แต่น้อย
บนใบหน้าเขายังมีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นมาด้วยซ้ำ
“ทำไม? หนักไปหรือไง?”
“ฉันบอกไว้เลย นี่แค่อาหารเรียกน้ำย่อย!”
“ในสนามรบ พวกเธอต้องแบกยุทโธปกรณ์ที่หนักกว่านี้สิบเท่า และเดินทางไกลกว่านี้ร้อยเท่า!”
“แค่นี้ก็ร้องหาพ่อหาแม่กันแล้วหรือ?”
“พวกไม่ได้เรื่อง!”
เขาใช้คำพูดเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนักศึกษาใหม่เหล่านี้อย่างไม่ปรานี
“ทุกคน! เข้าแถวให้เป็นระเบียบ! เดินมารับ ‘ของขวัญ’ ทีละคน!”
ตามคำสั่งของเขา
รถบรรทุกทหารหลายคันค่อย ๆ แล่นเข้าสู่สนาม
กระบะท้ายรถกองเต็มไปด้วยเป้เดินทางสีเขียวทหารที่พองตุง
นักศึกษาใหม่เข้าแถวกันอย่างไม่เป็นระเบียบ แต่ละคนเดินหน้ามารับเป้ด้วยสีหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้