วันถัดมา
ตีห้าครึ่ง
เสียงนกหวีดเรียกรวมพลแหลมบาดหู ดังจนแทบทะลุแก้วหู ราวกับสว่านไฟฟ้าไร้หัวใจที่กระแทกเจาะเข้าไปในความฝันของทุกคนในห้องพัก 404 อย่างหยาบคาย
การฝึกทหารอย่างเป็นทางการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ตลอดช่วงเช้า เสียงคำรามกึกก้องของเหลยเซียว ครูฝึกใหญ่ ดังก้องไปทั่วสนาม
ดูเหมือนเขาจะฟื้นจากอาการเสียท่าเมื่อวานได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ไม่สิ
ต้องบอกว่า วันนี้เขายิ่งหนักข้อกว่าเมื่อวานเสียอีก
เขาสวมหน้ากากเหล็กฉายา “ครูฝึกปีศาจ” กลับมาอีกครั้ง
แถมยังแสดงความเป็น “ปีศาจ” ได้อย่างถึงพริกถึงขิง
“ยืนตัวตรง! ไม่ได้กินข้าวกันมาหรือไง ถึงได้อ่อนปวกเปียกกันเป็นแถว!”
“แนบมือกับตะเข็บกางเกงให้สนิท! ใครให้เห็นว่ามีช่องว่างอีก ฉันจะตัดนิ้วทิ้งซะ!”
“ส้นเท้าชิดกัน! ปลายเท้าแยกออก 60 องศา! ครูคนไหนสอนคณิตศาสตร์พวกแกวะ แค่ 60 องศายังแยกไม่ออกหรือไง?!”
ปากของเขาพ่นถ้อยคำร้ายกาจออกมาไม่หยุด ราวกับปืนกลแกตลิงที่ยิงรัวเป็นชุด
ส่วนเท้าของเขาก็ไม่ปรานีใครเช่นกัน
เห็นใครยืนท่าไม่ถูกต้อง เขาก็เตะเข้าที่น่องของคนนั้นทันที
แค่ยืนตรงเพียงชั่วโมงเดียว
นักศึกษาใหม่ก็มีไม่ต่ำกว่าสิบคนที่หมดแรงหรือเป็นลมแดดจนล้มลงกับพื้น
แต่เหลยเซียวไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
“ลากออกไป! ลากไปห้องพยาบาลเลย! คนต่อไป!”
ความเย็นชาของเขาทำให้นักศึกษาใหม่ทุกคนหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
ปีศาจ
ผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจแท้ ๆ ที่คลานขึ้นมาจากนรก!
แต่ท่ามกลางภาพความโกลาหลและเสียงคร่ำครวญ กลับมีฉากหนึ่งเกิดขึ้นอย่างผิดธรรมดาและขัดตาอย่างยิ่ง
ทุกคนต่างสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง
เรื่องที่ทำให้พวกเขาคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
ดูเหมือนความเป็น “ปีศาจ” ของเหลยเซียวจะมีข้อจำกัดเฉพาะพื้นที่...
เขาเข้มงวดกับทุกคน
ยกเว้นฉู่หยวน ที่เขากลับมอบ “ความเอาใจใส่” ระดับ “ตามใจจนเกินเหตุ” ให้อย่างน่าขัน
……
ตอนยืนทหาร
ทุกคนถูกสั่งให้เกร็งร่างกายจนตึงเหมือนสายธนูที่ขึ้นสายเต็มกำลัง