พูดอย่างนั้นก็จริง แต่ท่าทางของเขากลับแนบชิดอยู่ที่เบาะหลังกับตัวเธอในท่าที่ผิดธรรมชาติอย่างยิ่ง
แม้ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของโหลวเซียวจะยังแผ่ความเกียจคร้านและเย่อหยิ่งตามเคย แต่ร่างสูงใหญ่ของเขากลับหดตัวลง ขายาวๆ ต้องพับเก็บอย่างน่าเวทนา
แขนทั้งสองข้างราวกับหาที่วางไม่ได้ โอบเธอไว้อย่างลอยๆ คล้ายตุ๊กตาห้อยขนาดยักษ์
ภาพดูตลกเกินบรรยายจริงๆ
คุณชายใหญ่โหลวผู้ควบคุมทุกสิ่งมาตลอด อหังการและอำเภทเย่อหยิ่ง กลับขดตัวอยู่ในเบาะหลังเหมือนคนขี้อ้อน
มอบสิทธิ์การตัดสินใจทั้งหมดให้เธอ
จิงเนี่ยนอดขำไม่ได้ แต่ในใจก็รู้สึกเสียวๆ อยู่บ้าง
เธออยากลองขับจริงๆ นั่นแหละ แต่รถคันนี้ดูไม่ถูกอย่างแน่นอน ถ้าเกิด...
"เร็วเข้า สาวสวย"
โหลวเซียวเร่งอยู่ข้างหลัง เสียงอู้อี้อยู่ในหมวกกันน็อก แต่สำเนียงขี้เกียจๆ นั้นไม่เปลี่ยน
หางตากระตุกเล็กน้อย เจือความสนุกสนาน
"ไม่งั้นอาเคนต้องหัวเราะเยาะฉันแน่"
จิงเนี่ยนสูดหายใจลึกๆ ตั้งสติ
จับแฮนด์รถ ความรู้สึกเย็นเฉียบทำให้เธอสดชื่นขึ้นมา
เธอนึกถึงความรู้สึกตอนแอบขี่มอเตอร์ไซค์ขนาดเล็กเล่นเมื่อก่อน บิดกุญแจ เหยียบเกียร์ เติมน้ำมันเบาๆ
เจ้าผีส่งเสียงคำรามต่ำๆ ตัวรถสั่นสะเทือนเล็กน้อย
"ใช่ แบบนั้นแหละ ช้าๆ..." โหลวเซียวชี้แนะอยู่ข้างหลัง หัวเราะเบาๆ
โครงหน้าชายหนุ่มคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง กรามเรียวคมชัด
จิงเนี่ยนค่อยๆ ปล่อยคลัทช์ รถจักรยานยนต์แล่นออกไปอย่างราบรื่น
ตอนแรกยังเขินๆ แต่ไม่นานเธอก็เริ่มจับทางได้