"ฉันชอบที่เธอเอาแต่ใจ ออกจะขี้อ้อนด้วยซ้ำ"
ดวงตาของชายหนุ่มรูปยาวเรียว แต่เมื่อยามหยอกเย้ากลับกลายเป็นประกายที่หางตา เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
เรียวหน้าคมคาย งดงามเป็นสัดส่วน ผิวขาวราวกับหยก
น้ำเสียงของเขาจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นหยอกเย้า คิ้วเรียวเล็กขยับขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังท้าทายและดึงดูด "แต่... เจ้าหญิงน้อย"
โหลวเซียวจงใจขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร น้ำเสียงถูกกดให้ต่ำลง ปลายเสียงอ่อนโยนและชวนฝัน
"ฉันพนันว่าเธอไม่กล้าจูบฉัน"
จิงเนี่ยนชะงักไป
โหลวเซียวเลิกคิ้ว ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมั่นใจ ราวกับจิ้งจอกที่กลายร่างเป็นมนุษย์ กับลมหายใจที่แผ่วเบา
"ตอนนี้เลย"
"กล้าหรือเปล่า?"
สายตาของเขาจริงใจและเร่าร้อน ไม่ปิดบังความคาดหวังและการยั่วยวนที่ชั่วร้าย
ราวกับกำลังพูดว่า: ดูสิ ปากบอกว่าไม่ แต่ร่างกายกลับสัตย์จริง แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นเร็วขึ้นเพราะฉัน
ถ้าเธอกล้าจริง ก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิ
จิงเนี่ยนเม้มริมฝีปาก จ้องโหลวเซียวอย่างไม่ยอมแพ้ มองดูดวงตารูปดอกท้อที่ทั้งเย้ายวนและลุ่มหลงของเขา
อะดรีนาลีนจากการขับรถซิ่งเมื่อครู่ยังดูจะยังไม่ลดลง
ผสมผสานกับความไม่อยากแพ้ที่ถูกเขายั่วขึ้นมา กับความใจเต้นเล็กๆ ที่ถูกเขาดึงดูด พุ่งขึ้นมาพร้อมกัน
"ใครบอกว่าไม่กล้า?"
จิงเนี่ยนถูกท่าทางน่าหมั่นไส้นั้นของโหลวเซียวยั่วให้อารมณ์พลุ่งพล่าน หัวร้อน ยกมือขึ้นถอดหมวกกันน็อคออกทันที