พูดจบ โหลวเซียวก็แอดวีแชทกับจิงเนี่ยนต่อหน้า แล้วหันหลังเดินไปทางโคนิกเซ็กก์
เดินไปสองก้าวก็หันกลับมา ผมสีเงินปลิวตามลม
"อีกอย่างนะ เจ้าหญิงน้อย"
ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เจือด้วยความเย้ายวนใจอันคุ้นเคย
"พรุ่งนี้เย็นฉันไปรับเธอออกเดท ห้ามหนี"
จิงเนี่ยนมองแผ่นหลังที่เดินห่างไป
เสื้อยืดทำงานปลิวตามลม ไหล่กว้าง เอวคอด เวลาเดินไหล่ขยับเล็กน้อย ท่วงท่าเกียจคร้านแต่โดดเด่น
เธอค่อย ๆ พิงพนักพิง
จบกัน
เวินจื่อจินเป็นคนแรกที่พุ่งออกมาจากฝูงชน กระชากประตูรถเปิดออก เสียงตื่นเต้นจนเพี้ยน
"เนี่ยนเนี่ยน!"
"เมื่อกี้โหลวเซียวพูดอะไรกับเธอ? เขาแตะหน้าเธอ ฉันเห็นนะ เห็นหมดเลย!"
"ไม่มีอะไร"
จิงเนี่ยนก้มหน้าลง "ก็แค่ดูเหมือนว่า...ฉันมีแฟนเพิ่ม"
เวินจื่อจิน: "..."
หลิ่วอวี้หลิง: "..."
หลินจือ: "..."
เสิ่นเมี่ยวเมี่ยว: "..."
หญิงสาวสี่คนมองหน้ากัน แล้วพร้อมใจกันกรีดร้องออกมาพร้อมกัน
ไกลออกไป
ซางจวิ้นเหลือบมองอีกฝ่ายที่เดินเอ้อระเหยลอยชายมาด้วยอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
"อาซียว เมื่อกี้เธอพูดอะไรกับจิงเนี่ยน?"
โหลวเซียวพิงอยู่ข้างรถ ปลายนิ้วหมุนไฟแช็กเล่น ดวงตาดอกท้อหรี่ลง มุมปากยังคงโค้งที่ยังไม่ทันเก็บ
"ไม่มีอะไร"
เขาหยุดเล็กน้อย ไฟแช็กปิดลงเสียงดังกริ๊ก
"ก็แค่ขอสถานะ"
ซางจวิ้น: "..."
ฟู่ซืออวี่: "งั้นตอนนี้เธอเป็นอะไร?"
โหลวเซียวลืมตา ดวงตารูปดอกท้อสะท้อนแสงราตรีที่ไหวระยิบ เสียงเกียจคร้านราวกับสัตว์ที่อิ่มหนำ: "แฟนเธอไง"