เกิดขึ้นเมื่อไหร่?
ใครกัน!
ถึงขั้นสามารถพิชิตคุณชายคนนี้ได้?!
สีหน้าของเจ้าเฟยเอ๋อร์ซีดเผือดลงทันที ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา
นิ้วที่กำแก้วไหวสั่นอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายตาอึดอัดและเห็นใจของเพื่อนร่วมวง แทบจะร้องไห้ออกมา
สุดท้ายก็ต้องให้เพื่อนช่วยประคองแล้วรีบเดินออกจากห้องส่วนตัวอย่างน่าอับอาย
เรื่องเล็กน้อยนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง
แต่สายตาที่ทุกคนมองโหลวเซียวต่างเพิ่มความอยากรู้และความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอีกหลายส่วน
มีหลายคนที่สนิทกับโหลวเซียวพอสมควร กล้าพอจะแซวเสียงดัง: "ให้ตายเถอะ นายโหลวไม่แฟร์เลยนะ มีแฟนแล้วไม่บอกอะไรเลยสักคำ"
"ใช่สิ แล้วแฟนล่ะ? คุณนายใหญ่ล่ะ? ซ่อนไว้ที่ไหน? พาออกมาให้เห็นหน่อยสิ!"
"ลูกสาวตระกูลไหนกันนะ ถึงขั้นเอาชนะคุณได้ ขอคารวะ ขอคารวะ!"
"คุณชายโหลว เฉลยหน่อยสิ? ตอบสนองความอยากรู้ของพวกพ้องหน่อย?"
โหลวเซียวปล่อยให้พวกเขาแซวไป ไม่ได้โต้ตอบ
แค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วแตะเบาๆ บนหน้าจอ
แล้วเงยหน้าขึ้น สายตาทอดข้ามฝูงชนที่อึกทึก กลับไปจับจ้องร่างบางที่พยายามจะหดตัวเองให้เล็กลงราวกับนกกระเรียนน้อยคนนั้นอย่างมั่นคงอีกครั้ง
มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อย กดสองสามครั้งบนโทรศัพท์
จิงเนี่ยนรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นหนึ่งครั้ง
เธอหยิบมันออกมา ปลดล็อก
บนหน้าจอโทรศัพท์คือข้อความที่โหลวเซียวเพิ่งส่งมา
แอล: [หนีฉันเหรอ? หืม?]
[ที่รัก สามวินาที มองฉันนะ ไม่งั้น...]
[ฉันจะข้ามไปจูบเธอ]
[1]
[2]
จิงเนี่ยนเบิกตากว้าง ผงกหัวขึ้นทันที สบเข้ากับสายตาที่เหมือนยิ้มไม่ยิ้มของโหลวเซียว
เขานั่งเอนกายอยู่ในโซฟา มุมปากโค้งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เกินจะบรรยาย ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่สมใจ