บทที่ 4 บัญชีนี้ เขาจดจำไว้
ในห้องเงียบไปชั่วขณะ
เจิ้งสวินเจียฟังเสียงหายใจของลี่เฟิง มันราบเรียบ สม่ำเสมอ เหมือนเขาหลับไปแล้ว
พื้นแข็งมาก เธอได้ยินเสียงเขาพลิกตัว ผ้าห่มเสียดสีกับพื้นเกิดเสียงดังซ่าเบา ๆ
ต้นเดือนกันยายนที่เมืองปินเฉิง ยามค่ำคืนเริ่มมีความหนาวเย็นแล้ว หน้าต่างของย่านเก่านี้ปิดผนึกไม่ดี ลมพัดลอดรอยแตกเข้ามา พาความชื้นเย็นเฉียบมาด้วย
เจิ้งสวินเจียลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ส่งเสียงแผ่วเบา "คุณ… ขึ้นมานอนบนเตียงเถอะ"
ในความมืดไม่มีเสียงตอบรับ
เธอคิดว่าเขาหลับจริง ๆ กำลังจะหุบปาก เสียงของลี่เฟิงก็ดังขึ้น เรียบเฉย "ผมกลัวร้อน ไม่ชินกับการนอนข้างใคร"
"อ้อ"
เจิ้งสวินเจียหดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม ไม่พูดอะไรอีก
เธอรู้ว่าเขาหาข้ออ้าง ปลายเดือนกันยายน ตอนกลางคืน เปิดหน้าต่างไว้ จะกลัวร้อนอะไร แต่เธอไม่เปิดโปง และไม่มีสิทธิ์เปิดโปง
เพราะพวกเขาเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันวันนี้ ยังไม่ได้เซฟเบอร์โทรศัพท์ของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
เธอพลิกตัว หันหน้าเข้าหากำแพง พยายามทำให้ตัวเองหลับ
แต่ร่างกายไม่ยอม
ความเจ็บปวดนั้นแผ่จากท้องน้อยขึ้นไปถึงเอว ตึบ ๆ เป็นพัก ๆ เหมือนมีอะไรฉีกขาดอยู่ข้างใน ตอนกลางวันเธอยังพอทนได้ อาศัยความมึนงงประคองตัวมา แต่ตอนนี้ดึกสงัด ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกขยาย ความเจ็บปวดยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เธอบีบขาเข้าด้วยกัน กำผ้าห่มแน่น เหงื่อเริ่มซึมบนหน้าผาก
ไม่ปกติ
ไม่ใช่แค่เจ็บ แต่ยังมีความรู้สึกร้อนวูบวาบ แสบร้อน เหมือนแผลถูกแช่ในน้ำเกลือ
เจิ้งสวินเจียกัดริมฝีปาก ซุกหน้าลงในหมอน เธอไม่อยากส่งเสียง บนพื้นข้าง ๆ ยังมีผู้ชายคนหนึ่งที่เกือบเป็นคนแปลกหน้านอนอยู่ เธออายเกินกว่าจะทำแบบนั้น
แต่ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เริ่มจากฝ่ามือ จากนั้นก็แก้ม แล้วก็ทั้งตัว เหมือนถูกจับยัดเข้าไปในเตาอบ ห่มผ้าก็ร้อน เปิดออกก็หนาวสั่น เธอพลิกไปพลิกมา นอนท่าไหนก็ไม่สบาย
เตียงส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
ลี่เฟิงไม่ได้หลับจริง ๆ
เขาลืมตามองเพดาน ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบนเตียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ความถี่ในการพลิกตัวสูงขึ้น ระหว่างนั้นยังปนด้วยเสียงหายใจที่ถูกกลั้นและหอบถี่
เขาขมวดคิ้ว ลุกขึ้นจากพื้น เอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียงดวงเล็ก
แสงสีส้มสว่างขึ้น
เจิ้งสวินเจียขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มถูกเธอถีบหลุดไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยไข้ เหงื่อเต็มหน้าผาก ขนตาชื้น ๆ ติดกัน ริมฝีปากแห้งแตกซีด
เธอได้ยินเสียง เลื่อนตามาปรือ ๆ แววตาเลื่อนลอยเล็กน้อย
"เป็นอะไร?" ลี่เฟิงถาม
เจิ้งสวินเจียกัดริมฝีปากล่าง อยู่พักใหญ่ถึงบีบคำออกมา "ร่างกาย… ปวดนิดหน่อย"
เธอพูดคลุมเครือ แต่ลี่เฟิงเข้าใจ
เขาเงียบไปสองวินาที เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอ
ร้อนจนตกใจ
เขาชักมือกลับ สมองคิดเร็วปุ๊บปั๊บ
เรื่องเมื่อบ่ายนี้ ตัวเขาเองก็จำรายละเอียดชัด ๆ ไม่ได้ ยาในขวดน้ำนั้นฤทธิ์แรงเกินไป ตอนที่เขาฟื้นคืนสติ ทุกอย่างก็เกิดขึ้นไปแล้ว แต่บางเรื่องไม่ต้องจำให้ละเอียดก็อนุมานได้—เจิ้งสวินเจียก็เหมือนเขา เป็นครั้งแรก
ยาขนาดนั้น บวกกับครั้งแรก บาดแผลบนตัวเธอต้องไม่เบาแน่
หลังจากนั้นยังปีนขึ้นมาจากชั้นหก เดินตั้งหลายก้าว แผลไม่ได้รับการดูแลใด ๆ เลย
ติดเชื้อแล้ว
"ตัวร้อนแล้ว" ลี่เฟิงลุกขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ แต่การเคลื่อนไหวรวดเร็ว เขาเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมมาใส่ แล้วดึงผ้าห่มที่เจิ้งสวินเจียถีบหลุดกลับมาห่มให้เธอใหม่
"ผมจะลงไปข้างล่างแป๊บ คุณอยู่ในห้อง ห้ามขยับ"
เจิ้งสวินเจียมองเขาผ่านสายตาพร่ามัว อยากพยักหน้า แต่หัวหนักเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
ลี่เฟิงหยิบกุญแจจากโต๊ะ เดินไปที่ประตู หันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง
เธอหดตัวอยู่ในผ้าห่ม ทั้งตัวร้อนแดงเหมือนกุ้งที่ถูกต้มสุก น่าสงสารจับใจ
เขาล็อกประตูห้องจากข้างนอก
——
ในทางเดินมืดสนิท ไฟเสียงพัง ลี่เฟิงคลำราวจับเดินลงบันได ฝีเท้าเร็วมาก สองขั้นรวมเป็นขั้นเดียว
แถวสวนจิ้นซิ่วไม่มีร้านขายยาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ร้านที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ถนนนอกประตูทิศใต้ของหมู่บ้าน เดินประมาณสิบนาที
ลี่เฟิงวิ่งไป
ย่านใต้ของเมืองปินเฉิงยามดึก บนถนนแทบไม่มีคน มีเพียงไฟถนนที่ทอดเงาของเขาให้ยาวเหยียด เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ ฝีเท้าทั้งเร็วและหนัก ราวกับสายลมสีเข้ม
ประตูม้วนของร้านขายยาดึงลงมาครึ่งหนึ่ง ไฟข้างในยังสว่างอยู่
ลี่เฟิงก้มตัวเข้าไป ในร้านมีเพียงหญิงวัยกลางคนสวมแว่นสายตายาวนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดูโทรศัพท์
"ยาลดไข้ ยาแก้การอักเสบ" เขาพูด
หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา หันไปหยิบที่ชั้นวางของ
"อีกอย่าง—" ลี่เฟิงชะงักไป ลูกกระเดือกขยับ "มียาพวกนั้นไหม… ยาทาแผลภายนอกสำหรับผู้หญิง"
มือของผู้หญิงคนนั้นหยุดชะงัก หันกลับมามอง แววตาจากเหนือแว่นสายตายาวมองมา สำรวจเขาอยู่สองวินาที
ลี่เฟิงยืนนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ใบหูแดงก่ำขึ้นอย่างไม่ทันสังเกต
ผู้หญิงคนนั้นไม่ถามมาก ค้นหาใต้เคาน์เตอร์ หยิบหลอดยาขี้ผึ้งกับกล่องสำลีพันปลายไม้ออกมา พร้อมกับยาลดไข้และยาแก้การอักเสบใส่ถุง
"ยาแก้การอักเสบกินหลังอาหาร ครั้งละสองเม็ด แผ่นลดไข้ก็เอาไปสองกล่องแล้วกัน ถ้าไข้กลับมาใช้ได้อีก ยาขี้ผึ้งนี่" เธอชี้ไปที่หลอดยา "ทาเบา ๆ อย่าแรงเกินไป วันละสองถึงสามครั้ง"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเพิ่มเติม "ถ้าพรุ่งนี้ยังเป็นไข้ ไปโรงพยาบาลดูนะ อย่าปล่อยทิ้งไว้"
ลี่เฟิงพยักหน้า จ่ายเงิน หิ้วถุงวิ่งกลับ
——
ตอนเขากลับมา เจิ้งสวินเจียก็ไข้ขึ้นจนครึ่งหลับครึ่งตื่นแล้ว
เธอขดตัวอยู่บนเตียง ตาปรือครึ่งหลับครึ่งตื่น ปากพึมพำอะไรงึมงำ ฟังไม่ค่อยชัด เหมือนเรียก "แม่"
ลี่เฟิงขมวดคิ้ว วางถุงยาไว้บนโต๊ะ ไปที่ห้องน้ำก่อน รองน้ำอุ่นใส่กะละมัง เอาผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด พับวางไว้บนหน้าผากเธอ
เจิ้งสวินเจียถูกผ้าเย็นกระตุ้นเข้า สะดุ้งโหยง ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
"กินยา" ลี่เฟิงเทยาลดไข้และยาแก้การอักเสบใส่อุ้งมือ แล้วรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง มือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ พยุงเธอขึ้นมาเล็กน้อย
เจิ้งสวินเจียพิงแขนเขา ฝืนกลืนยาลงไป ดื่มน้ำสองอึกก็ไม่ดื่มต่อ เอียงศีรษะจะล้มลงบนหมอนอีก
ลี่เฟิงวางเธอลง ห่มผ้าให้ใหม่
จากนั้นเขามองหลอดยาขี้ผึ้งบนโต๊ะ นิ่งเงียบ
เขาหยิบยาขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง คิดแล้วคิดอีก ก็วางสำลีกับกระดาษทิชชู่สองสามแผ่นไว้ข้าง ๆ
"อันนี้" เขากระแอม "รอพรุ่งนี้คุณสร่างแล้ว เอามาทาเอง"
เจิ้งสวินเจียไม่ได้ยินแล้ว หลับไปเพราะไข้ขึ้น
ลี่เฟิงยืนข้างเตียงสักพัก พลิกผ้าบนหน้าผากกลับด้าน เช็คดูว่าอุณหภูมิไม่ร้อนเท่าเมื่อกี้แล้ว จึงกลับไปนอนที่เบาะบนพื้น
เขาไม่ได้ปิดไฟ
ไฟดวงเล็กสีส้มสว่างตลอดทั้งคืน
ระหว่างนั้นเขาลุกขึ้นสามครั้ง เปลี่ยนผ้าเช็ดตัว เช็คไข้ ดึงผ้าห่มที่เธอถีบหลุดกลับมาห่มให้ใหม่
ตีสามกว่า ๆ ไข้ของเจิ้งสวินเจียก็ลดลงบ้างในที่สุด หายใจสม่ำเสมอขึ้น ไม่พลิกตัวไปพลิกมาอีก
ลี่เฟิงพิงกับพื้นข้างเตียง ท้ายทอยพิงขอบเตียง หลับตาลงพักหนึ่ง
เขานึกถึงตอนเที่ยงวันนี้ เจิ้งอวิ๋นซูยิ้มแย้มยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งมาให้
"บอดี้การ์ดลี่ ยืนมาทั้งเช้าแล้ว กินน้ำหน่อยเถอะ เดี๋ยวช่วยฉันไปขนของที"
ตอนเขาหมุนฝาขวด ไม่ได้กลิ่นผิดปกติอะไรเลย
ลี่เฟิงลืมตา มองเพดาน แววตาหนักอึ้ง
บัญชีนี้ เขาจดจำไว้