พอทุกคนแนะนำตัวเสร็จ โจวเจี้ยนปินก็พูดขึ้นว่า "ทุกคนกินข้าวเถอะ!"
เหล่าปัญญาชนรุ่นเก่าลงมือไวราวกับสายลม ตะเกียบตวัดในชามไม่หยุด โดยเฉพาะแผ่นเนื้อเค็มชิ้นนั้น เกือบจะถูกแย่งกินหมดในพริบตา
เจ้าจวินเอี๋ยนอ้าปากเคี้ยวข้าวพลางพูดกับปัญญาชนใหม่เสียงอ้อมแอ้ม "กินเร็วสิ จะมัวยืนมองอะไรอยู่? ช้าไปเดี๋ยวก็ไม่เหลือเนื้อหรอก"
หลินชิงเยวี่ยชาติที่แล้วก็เคยเห็นสภาพแบบนี้มาแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
หลี่หมานหมานตกใจกับท่าทีอันดุเดือดนั้นจนอ้าปากค้าง ตะเกียบในมือลืมขยับไปชั่วขณะ
บ้านเธอมีฐานะดี เวลากินข้าวที่บ้านก็เคี้ยวช้า ๆ อย่างเรียบร้อย ไม่เคยเห็นภาพการตะกรามกินแบบนี้มาก่อน รู้สึกได้ว่าแก้มร้อนผ่าว ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี
ส่วนหวังมี่เสวี่ยยิ่งขมวดค้วมุ่น มองนิ้วมือที่เยิ้มไปด้วยน้ำมันกับมุมปากที่เปื้อนข้าวของเหล่าปัญญาชนรุ่นเก่า สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ พลางพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด "เหมือนไม่เคยกินเนื้อมาทั้งชาติเลยจริง ๆ"
สวี่ไห่เฟิงผลักแว่นตา กระซิบกับเจ้าเว่ยตงว่า "พวกเขา... ปกติเป็นแบบนี้ทุกมื้อเลยเหรอ?"
เจ้าเว่ยตงก็มองจนตะลึง เกาหัวแก้เก้อ "คงจะหิวโหยมานานแล้วมั้ง" พูดจบก็รีบคีบผักหนึ่งคำใส่ชาม กลัวว่าเดี๋ยวจะถูกแย่งหมดจริง ๆ
มีเพียงจูหลิงหลิงเท่านั้นที่เหมือนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ลงมือคีบเนื้อเค็มชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ตักโจ๊กข้าวโพดเต็มช้อนใหญ่ กลืนลงคออย่างรวดเร็ว
ตอนอยู่บ้าน พี่น้องในครอบครัวเธอมีหลายคน กินช้าไปก็ได้แต่อดกินข้าวเหลือแต่ซุป เธอจึงฝึกฝนวิชาแย่งข้าวกินมาอย่างโชกโชน