แผนการของครอบครัวเฉิน หลินชิงเยวี่ยไม่รู้เรื่อง เธอพลิกตัวไปมาทั้งคืน คิดอยู่ว่าแม่ถูกฆ่าตายหรือไม่ พอจะหลับได้ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
“ชิงเยวี่ย รีบลุกขึ้นมากินข้าวเช้าได้แล้ว”
หลินชิงเยวี่ยขมวดคิ้วมุ่น หวังซิ่วหลานนี่คิดจะทำอะไร? หรือว่าเมื่อวานหัวโดนกระแทกยังไม่เจ็บพอ วันนี้เลยมาหาเรื่องอีก
หลินชิงเยวี่ยนึกได้ว่ายังมีอีกหลายเรื่องรอให้เธอไปจัดการ ลุกขึ้นแต่งตัว แต่ไม่รีบเปิดประตู พูดลอดบานประตูออกไปว่า “มีอะไร?”
เสียงของหวังซิ่วหลานนอกประตูแฝงความสนิทสนมที่เกินจริง “เด็กคนนี้ ยังงัวเงียอยู่หรือไง? รีบออกมากินข้าวเช้า ฉันต้มไข่ให้ด้วย หุงโจ๊กข้าวฟ่างไว้ด้วย รีบกินตอนร้อน ๆ นะ”
หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นในใจ ต้องมีแผนร้ายอะไรแน่ ๆ
ชาติที่แล้วหวังซิ่วหลานไม่เคยเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน อย่าว่าแต่ไข่เลย ต่อให้โจ๊กจืด ๆ ก็มักจะเสียแล้วให้เธอกิน
วันนี้มาวางโต๊ะวางเต้าแบบนี้ ต้องไม่มีเรื่องดีแน่
เธอดึงประตูเปิด สายตามองผ่านผ้าพันแผลที่มุมหน้าผากของหวังซิ่วหลาน — แผลที่เมื่อวานโดนหลินเว่ยเว่ยขว้างใส่ยังไม่ทันหายดี แต่ตอนนี้กลับยิ้มประจบ ดูแล้วแสบตายิ่งนัก
“ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่หิว”
“แบบนั้นได้ยังไง?” หวังซิ่วหลานยื่นมือจะมาดึงเธอ แต่หลินชิงเยวี่ยหลบไปด้านข้าง “เมื่อวานเธอทำงานมาทั้งวัน ต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ”
“อีกอย่าง เดี๋ยว...เดี๋ยวครอบครัวเฉินอาจจะมา ก็ไม่ควรให้ท้องว่างไว้รับมือใช่ไหม?”
หลินชิงเยวี่ยเย้ยหยันในใจ ครอบครัวเฉินจะมานั่นเอง
เธอเงยหน้ามองหวังซิ่วหลาน แววตาอีกฝ่ายที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมไว้แทบไม่มิด — คงคิดจะใช้อาหารเช้าแสดงความดีใจ แล้วพอครอบครัวเฉินมาถึง จะได้สวมบทบาท “แม่ผู้เมตตา” แล้วย้อนกลับมาครอบงำเธอ