ใบหน้าเสิ่นเช่อพลันมืดครึ้ม เขาก้าวเข้าไปหมายจะแย่งขนมในมือหวังชุยเอ๋อกลับมา
แต่หลินชิงเยวี่ยไวกว่าหนึ่งก้าว ฉกขนมจากมือหวังชุยเอ๋อกลับมาได้ก่อน
เธอเก็บมันใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง พลางยิ้มแล้วพูดว่า “อ้อ ในเมื่อพวกคุณเห็นว่าแบ่งกันไม่ทั่วถึง งั้นก็ไม่ต้องกินกันทั้งหมดเลยแล้วกัน”
หลินชิงเยวี่ยลงมือรวดเร็วและหนักแน่น ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับเฉียบขาดจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
มือของหวังชุยเอ๋อค้างอยู่กลางอากาศ เธออึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “คุณ...คุณหมายความว่ายังไง”
“ไม่ได้หมายความว่ายังไง” หลินชิงเยวี่ยรูดซิปกระเป๋าสะพายจนปิดสนิท แววตากระจ่างชัด “ขนมนี้ฉันเป็นคนเอามา จะให้ใครกิน ให้มากแค่ไหน ก็เป็นน้ำใจของฉัน”
“ในเมื่อพวกคุณเห็นว่าแบ่งไม่พอ แล้วยังหาว่าฉันขี้เหนียว น้ำใจนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว ไม่สู้ฉันเก็บไว้เองดีกว่า”
เธอเว้นจังหวะ สายตากวาดผ่านจางไหล่ตี ก่อนพูดอย่างเรียบเฉยว่า “น้องสาวในสามีบอกว่าฉันเป็นปัญญาชนจากเมือง ก็ควรใจกว้างอย่างนั้นหรือ? ฉันไม่ชอบฟังคำพูดแบบนี้”
“ปัญญาชนก็ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยคะแนนแรงงานเหมือนกัน เงินหนึ่งสลึงยังต้องแบ่งใช้สองส่วน จะเอาความมั่นใจที่ไหนมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย? พวกคุณต่างหากที่เรียกร้องของจากแขก ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เกรงว่าจะฟังดูไม่น่าฟังกว่านี้อีกนะ”
หลินชิงเยวี่ยพูดพลางเหลือบมองทั้งสองคน แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ น้องสาวในสามี ฉันไม่รู้ว่าตอนพวกคุณมาทำความรู้จักบ้านนี้ครั้งแรกเอาของดีอะไรมาบ้าง แต่คิดว่าคงดีกว่าและมากกว่าของที่ฉันเอามาแน่ ๆ ใช่ไหม”