เฉินจื่อหมิงหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ รีบเข้าไปดึงหลินเว่ยเว่ย แต่กลับถูกเธอสะบัดมือทิ้ง “อย่ามาแตะฉัน! ฉันจะฆ่าเธอ!”
เธอคลุ้มคลั่งราวกับเสียสติ ยังคิดจะลุกขึ้นมาอีก เฉินจื่อหมิงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงกดเสียงต่ำดุด่า “ก่อเรื่องพอหรือยัง! อยากให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูเรื่องน่าอับอายของเราหรือไง?”
หลินเว่ยเว่ยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้าหาหลินชิงเยวี่ยอีกครั้ง “อีแพศยา ทำไมแกไม่ตายอยู่ที่หมู่บ้านชิงชาน แกควรจะตายเหมือนแม่ที่ตายไปก่อนวัยอันควรของแก ถูกฉันทำให้โกรธจนตายอยู่ที่หมู่บ้านชิงชานต่างหาก!”
หลินชิงเยวี่ยตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาด เลือดในกายคล้ายแข็งตัวไปชั่วขณะ หลินเว่ยเว่ยเกิดใหม่มาจริง ๆ ด้วย
ขณะที่หลินชิงเยวี่ยกำลังตะลึง เสิ่นเช่อก็ดึงเธอไปไว้ข้างหลัง ก่อนยื่นขาเตะหลินเว่ยเว่ยกระเด็นออกไป “อยากตายหรือไง”
หลินเว่ยเว่ยถูกเตะจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนล้มลงกับพื้นดังตุบ
“เธอพูดว่าอะไรนะ?” หลินชิงเยวี่ยถามเสียงเบา ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกชวนให้ขนลุก ดวงตาจับจ้องหลินเว่ยเว่ยเขม็ง สายตาราวกับจะเฉือนเนื้อเธอเป็นชิ้น ๆ
หลินเว่ยเว่ยถูกสายตาของเธอจ้องจนใจสั่น แต่ความโกรธกลับทำให้ขาดสติ เธอลุกขึ้นเดินไปหาหลินชิงเยวี่ย แล้วตะโกนออกมาโดยไม่ยั้งคิด “ฉันบอกว่าแกควรถูกฉันทำให้โกรธจนตายอยู่ที่หมู่บ้านชิงชาน!”
เพียะ!
เสียงตบดังสนั่นฟาดลงบนแก้มของหลินเว่ยเว่ยอย่างแรง ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่ลงมือคราวนี้จะเป็นเสิ่นเช่อ
เขายืนแทรกกลางระหว่างทั้งสอง ใบหน้ามืดครึ้มราวกับจะมีน้ำหยด ดวงตาลึกดำมีคลื่นโหมกระหน่ำ