น้ำนี้...มีฤทธิ์บำรุงร่างกายงั้นหรือ?
หัวใจของหลินชิงเยวี่ยเต้นระรัว ถ้าเป็นแบบนี้จริง ในชาติก่อนสองปีที่ชนบท เธอจะปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมไปแบบนั้นหรือ?
เธอเดินไปที่แปลงดินดำ ขนาดอาจจะแค่ครึ่งหมู่เท่านั้น ด้านหลังเป็นหมอกมัวๆ มองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่
หลินชิงเยวี่ยย่อตัวลงหยิบดินขึ้นมากำมือหนึ่ง ดินอุดมสมบูรณ์จนแทบจะบีบเป็นน้ำมันออกมาได้ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันแผ่วเบาและเปี่ยมล้น
ถ้าปลูกเมล็ดพันธุ์ลงไปที่นี่ จะเติบโตเป็นแบบไหนกัน?
ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น ความอึดอัดใจในชาติก่อนราวกับมีทางระบายออก
มีมิติแห่งนี้ แม้ต้องไปชนบทก็เป็นอะไรไป?
เธอสามารถสะสมเสบียงอย่างเงียบๆ ใช้น้ำในมิติปรับสภาพร่างกาย และยังสามารถซ่อนความสามารถ ตามหาคนที่เคยทำร้ายเธอได้อีกด้วย
เธอขยับความคิด พยายามลองฟังก์ชัน "เก็บของ" ที่หลินเว่ยเว่ยพูดถึง จ้องไปที่แก้วเคลือบฟันบนโต๊ะแล้วคิดในใจ "เข้าไป"
วาบ! แสงสีขาววาบผ่านไป แก้วเคลือบฟันหายไปจริงๆ!
ดูไปที่ข้างหม้อดินเผาเปล่าในมิติ แก้วเคลือบฟันที่พิมพ์คำว่า "ผู้ใช้แรงงานรุ่งโรจน์ที่สุด" ตั้งอยู่อย่างสงบนิ่ง
"ดีมาก..." หลินชิงเยวี่ยพึมพำกับตัวเอง รู้สึกอบอุ่นที่ขอบตา
แม่ ท่านทิ้งไว้ไม่เพียงแค่สิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ แต่ยังเป็นความหวังอีกด้วย
เธอหายใจเข้าลึกๆ นำแก้วเคลือบฟัน "ออกมา" แล้วลองอีกหลายครั้ง ค่อยๆ เข้าใจวิธีใช้มิติ
เพียงคิด สิ่งของก็เข้า-ออกได้อย่างอิสระ และดินดำกับน้ำบ่อนี่ ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุด
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการจัดการงานในมือให้เรียบร้อย และสะสมเสบียงให้มากขึ้น
หลินเว่ยเว่ยกลัวการไปชนบทไม่ใช่หรือ?
แอบคิดอยากได้งานของเธอไม่ใช่หรือ?
งั้นก็ดี เธอจะใช้งานนี้เป็นเหยื่อล่อ ดูซิว่าแม่ลูกคู่นี้จะเอาอะไรมาแลก
มุมปากของหลินชิงเยวี่ยโค้งขึ้นอย่างเย็นชา
ชาติก่อนเธอโง่เขลายกงานให้คนอื่นฟรีๆ ยังควักของที่แม่ทิ้งไว้ให้อีก ชาตินี้เธอจะให้หลินเว่ยเว่ยจ่ายราคาสำหรับความ "อยากได้" นี้
เธอเดินไปที่โต๊ะ หยิบธนบัตรที่คั่นอยู่ระหว่างหนังสือเรียนมัธยมปลายออกมา มีทั้งหมดยี่สิบเอ็ดหยวนกับคูปองผ้าสองใบ ซึ่งเป็นเงินที่เธออดออมไว้ในชีวิตประจำวัน
หลินเจี้ยนเย่ก็มีข้อดีอยู่แค่นี้ ถึงแม้จะไม่แยแสลูกสาวคนนี้ แต่เพื่อหน้าก็ยังให้เงินค่าขนมทุกเดือน
ชาติก่อนเงินและคูปองพวกนี้ก็ถูกหวังซิ่วหลานเอาไปโดยอ้างว่ากลัวเธอทำหาย สุดท้ายก็กลายเป็นเสื้อผ้าใหม่ของหลินเว่ยเว่ยกับขนมของหลินเจียเป่า
ชาตินี้ ทุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด
หลินชิงเยวี่ยเก็บเงินและคูปองใส่ในมิติอย่างระมัดระวัง นึกถึงตอนที่วิญญาณล่องลอยเห็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะฟื้นคืนในอีกไม่กี่ปี ก็เก็บหนังสือเรียนมัธยมปลายบางส่วนใส่ในมิติด้วย
นั่งอยู่บนเตียง คิดว่าต้องทำยังไงถึงจะได้เงินมามากๆ เพื่อสะสมเสบียงลงชนบท
กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงสนทนาของหวังซิ่วหลานกับหลินเว่ยเว่ยดังมาจากนอกประตู อาจเป็นเพราะเธอดื่มน้ำบ่อเข้าไปสินะ! ทั้งสองพูดเสียงเบามาก แต่เธอกลับได้ยินชัดเจน
"แม่ เขาจะยอมยกงานให้จริงเหรอ?" เสียงของหลินเว่ยเว่ยแฝงด้วยความกังวล
"วางใจเถอะ" เสียงของหวังซิ่วหลานมั่นใจ "หนังสือแจ้งจากสำนักงานเยาวชนอีกสองวันก็ถึง ตอนนั้นก็ไม่ขึ้นอยู่กับว่านางจะยอมหรือไม่"
"จริงเหรอ?" หลินเว่ยเว่ยถามอย่างดีใจ "แล้วถ้านางไม่ยอมล่ะ? เมื่อกี้นางบอกว่าจะไปสำนักงานเยาวชนขอถอนชื่อออก"
"นางถอนไม่ได้หรอก" เสียงของหวังซิ่วหลานแฝงความสะใจที่ยากจะสังเกตเห็น "รายชื่อเยาวชนลงชนบทส่งขึ้นไปแล้ว ต่อให้มีเส้นสายอะไรก็ถอนไม่ได้ทั้งนั้น"
เสียงของหลินเว่ยเว่ยร่าเริงทันที: "เก่งจริงๆ แม่! รู้จักส่งชื่อนางขึ้นไปก่อน พอฉันเข้าโรงงานทอผ้าได้ เงินเดือนเดือนแรกจะซื้อครีมโสวฮวาให้แม่!"
"ปากหวานจริง" หวังซิ่วหลานหัวเราะสองครั้ง แล้วลดเสียงลง "แต่ก็อย่าประมาท เด็กนั่นวันนี้ผิดปกติ เหมือนเปลี่ยนเป็นคนอื่น ไปคอยจับตาดูนางหน่อย อย่าให้นางก่อเรื่อง"
"แม่ วันนี้ฉันนัดพี่จื่อหมิงไว้ด้วย ที่ไหนมีเวลามาจับตาดูนาง" เสียงของหลินเว่ยเว่ยดังขึ้น
"นัดพี่จื่อหมิงก็ต้องดูแลเรื่องในบ้านก่อน!" เสียงของหวังซิ่วหลานต่ำลง แฝงไปด้วยเสียงดุดัน "ถ้าเด็กนั่นดื้อด้านขึ้นมา ทำให้เข้าโรงงานช้า มีวันร้องไห้แน่! เฉินจื่อหมิงจะดีแค่ไหน ไปแย่งงานกลับมาให้เธอได้หรือ?"
หลินเว่ยเว่ยถูกดุจนไม่เต็มใจนัก พึมพำ: "รู้แล้วแม่ ฉันแค่ไปคุยกับพี่จื่อหมิงไม่กี่คำ แล้วจะรีบกลับมา"
"ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง!" หวังซิ่วหลานออกปาก "กลับมาแล้วก็ไปเฝ้าอยู่หน้าห้องนาง นางไปไหนเธอไปด้วย อย่าให้นางไปพูดจาเพ้อเจ้อกับคนนอก!"
"รู้แล้ว!" เสียงของหลินเว่ยเว่ยค่อยๆ ห่างออกไป คิดว่ารีบไปหาเฉินจื่อหมิง
หลินชิงเยวี่ยที่อยู่หลังประตูได้ยินชัดเจน ปลายนิ้วเคาะขอบหน้าต่างเบาๆ
เฉินจื่อหมิง...ชื่อนี้เหมือนเข็มทิ่มแทงที่อก
ชาติก่อนก็ผู้ชายคนนี้ ด้านหนึ่งบอกว่าจะรอเธอกลับมาแต่งงาน อีกด้านหนึ่งก็กลับไปยุ่งกับหลินเว่ยเว่ย พูดให้ถูกคือทั้งสองคนยุ่งกันมานานแล้ว
ชาตินี้ เธอจะดูซิว่า ไม่มีสินสอดของเธอ ไม่มีมิติ คู่"งาม"คู่นี้จะได้ใจไปถึงเมื่อไหร่
อีกอย่าง พวกเขาแอบส่งชื่อเธอลงชนบทไม่ใช่หรือ? งั้นเธอก็จะเลียนแบบวิธีของพวกเขาบ้าง ส่งชื่อหลินเว่ยเว่ยไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ—ได้ยินว่าที่นั่นลำบากที่สุด ทรายและลมพัดจนผิวหลุดลอก เหมาะจะให้ไปสัมผัสบทเรียน"ฝึกฝน"
มุมปากของหลินชิงเยวี่ยโค้งขึ้นอย่างเย็นชา หยิบกระเป๋าสะพาย ก้าวเท้าอย่างเบาๆ ออกจากห้อง
หวังซิ่วหลานเห็นเธอสะพายกระเป๋าออกมา นึกถึงตอนที่เสียเปรียบฝีมือเธอเมื่อครู่ อยากจะถล่มเธอให้เละ แต่พอคิดว่างานยังไม่ได้มา ก็รีบยิ้มประจบเข้าไปถาม: "ชิงเยวี่ย ตื่นแล้วเหรอ จะออกไปข้างนอกหรือ?"
หลินชิงเยวี่ยอดชื่นชมหวังซิ่วหลานไม่ได้ เพิ่งจะทะเลาะกันเมื่อครู่ ตอนนี้กลับยิ้มแหยแทรกเข้ามาใกล้ได้อีก นี่แหละที่เรียกว่า คนไม่รู้จักอาย เก่งกาจไร้เทียมทาน
นึกได้ว่าการไปสมัครที่สำนักงานเยาวชนต้องใช้ทะเบียนบ้าน จึงพูด: "หวังซิ่วหลาน เอาทะเบียนบ้านมาให้ฉัน ฉันจะไปสำนักงานเยาวชนถามว่าถอนชื่อได้ไหม"
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังซิ่วหลานแข็งทื่อทันที จากนั้นก็พูดเสียงไม่พอใจ: "ถามอะไรเล่า? รายชื่อกำหนดแล้ว จะให้ถอนก็ถอนได้ที่ไหนกัน? เด็กคนนี้ ชอบทำเรื่องวุ่นวาย!"
"ลองไปถามดูก็ไม่เสียหาย" น้ำเสียงของหลินชิงเยวี่ยราบเรียบ แต่สายตาจ้องไปที่หวังซิ่วหลานแน่น "เผื่อถอนได้ล่ะ? ยังไม่ทันลองก็ยอมแพ้ไม่ได้หรอกนะ"
หวังซิ่วหลานถูกจ้องจนขนลุก พูดอ้อมแอ้ม: "ทะเบียนบ้าน...ทะเบียนบ้านเก็บไว้แล้ว หาไม่เจอในตอนนี้"
"ทะเบียนบ้านไม่ใช่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะหนังสือในห้องพวกคุณตลอดหรือไง? ฉันเคยเห็นมาก่อน" หลินชิงเยวี่ยชี้โพรงให้โพรง "ถ้าคุณไม่สะดวก ฉันไปเอาเองก็แล้วกัน"
พอพูดจบ หวังซิ่วหลานรีบไปขวางหน้าประตู: "เดี๋ยวก่อน! ทะเบียนบ้านให้ได้ แต่ต้องสัญญากับฉัน ถ้าถอนชื่อไม่ได้ ก็ต้องยกงานให้เว่ยเว่ย แล้วไปชนบทให้เรียบร้อย"
หลินชิงเยวี่ยเพื่อให้ได้ทะเบียนบ้านมาอย่างราบรื่น จึงพยักหน้า "ได้ ถ้าถอนไม่ได้จริงๆ ฉันก็จะไปชนบท"
หวังซิ่วหลานฟังแล้วดีใจ ร้อง: "ดี! นี่เธอสัญญาเองนะ ห้ามกลับคำ"
หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็น "ไม่กลับคำหรอก รีบเอาทะเบียนบ้านออกมาเถอะ!"
หวังซิ่วหลานฟังแล้วยิ่งสะใจ "ได้ รอเดี๋ยว"
ครู่ต่อมา หวังซิ่วหลานถือทะเบียนบ้านออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "ชิงเยวี่ย เอาไป รีบไปรีบกลับ อย่าทำให้เย็นต้องคอยหาข้าว"
หลินชิงเยวี่ยรับทะเบียนบ้านมา ใจเย็นเย้ยหยัน หวังซิ่วหลานคนนี้รู้อยู่แล้วว่าถอนไม่ได้ ถึงกล้าวางใจส่งให้เธอได้ขนาดนี้ แต่ว่า เธอเอาไปไม่ใช่เพื่อถอนชื่อหรอกนะ เพื่อสร้างความขัดใจให้พวกเขาต่างหาก