หลี่หมานหมานสูดจมูก เสียงพูดขึ้นจมูกอย่างหนัก “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก พ่อฉันเป็นผู้จัดการโรงงานเหล็กเมืองไห่ คนที่อยากให้เขาลงจากตำแหน่งมีตั้งเยอะ”
หลินชิงเยวี่ยกุมมือเธอแน่นขึ้น คราวนี้เข้าใจชัดเจนยิ่งกว่าเดิมแล้วว่า ตำแหน่งผู้จัดการโรงงานย่อมมีคนจับตามองอยู่ไม่น้อย ทั้งต่อหน้าและลับหลัง แค่พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจถูกคนอื่นจับจุดอ่อนได้
เธอมองดวงตาที่แดงก่ำของหลี่หมานหมาน แล้วพูดเสียงเบาว่า “ต้นไม้ใหญ่ย่อมรับลมแรง เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ แต่พ่อคุณนั่งอยู่ในตำแหน่งนั้นได้ ย่อมต้องมีความสามารถและเส้นสายของตัวเอง บางทีเขาอาจจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยตั้งแต่แรกแล้วก็ได้”
หลี่หมานหมานส่ายหน้า ปลายนิ้วเย็นเฉียบ “ก่อนฉันจะมาอยู่ชนบท ก็ได้ยินมาว่าในโรงงานมีคนหลายกลุ่มคอยหาเรื่องพ่อฉันทั้งต่อหน้าและลับหลัง แม่ถึงได้ตัดสินใจให้ฉันไปอยู่ชนบทโดยไม่ลังเล”
เธอเงยหน้ามองคันนาไกลออกไป น้ำเสียงล่องลอย “ชิงเยวี่ย ตอนนี้ฉันแค่เป็นห่วงว่าพวกเขาจะเกิดเรื่องขึ้น”
หลินชิงเยวี่ยถอนหายใจ แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้ “หมานหมาน อย่าเพิ่งร้อนใจ บ้านคุณยังโทรศัพท์ติดต่อได้ นี่ก็แสดงว่าพวกเขายังไม่เกิดเรื่อง พรุ่งนี้คุณค่อยโทรไปถามให้ชัดเจนอีกครั้งก็ได้ ถ้าครอบครัวคุณถูกคนจับตาเล่นงานจริง ๆ ก็ต้องวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ”
หลี่หมานหมานรับผ้าเช็ดหน้าไป ปลายนิ้วกำแน่นจนขาวซีด ลายดอกไม้สีเรียบบนผ้ายับย่นไปหมด “โทรศัพท์... ฉันกลัวว่าถ้าโทรบ่อยเกินไป จะยิ่งทำให้คนจับตามอง”