เสิ่นเช่อไม่ได้หน้าแดงแล้วรีบแก้ตัว “ฉันก็พูดไปตามที่คิดนั่นแหละ”
“เดี๋ยวฉันจะไปหาเมล็ดพันธุ์ที่ดีที่สุดมาให้ ต่อไปเธออยากกินผลไม้อะไรก็ปลูกเองได้ ไม่ต้องเสียเงินซื้ออีกแล้ว”
หลินชิงเยวี่ยอดขำกับความคิดที่พลิกเปลี่ยนฉับพลันของเขาไม่ได้ “ฉันก็คิดแบบเดียวกัน ถึงได้บอกให้เธอหาเมล็ดพันธุ์มาเพิ่มอีกไง”
“ดี! ดีมาก!” เสิ่นเช่อพยักหน้ารัว ๆ ความตกใจก่อนหน้านี้ถูกความตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ เขาถูมืออย่างกระตือรือร้น “ฉันจะไปตลาดมืดเดี๋ยวนี้เลย ไม่ใช่แค่เมล็ดพันธุ์ผลไม้ ฉันจะหาเมล็ดพันธุ์ผักหายาก ๆ กลับมาให้เธอด้วย ให้ในพื้นที่ของเธอมีทุกอย่าง เหมือนขุดคลังแห่งโชคลาภขนาดย่อมเลย”
เขาหยิบแพะป่าที่ชำแหละไว้ครึ่งตัวใส่กระเป๋าสะพายหลัง “เรื่องเสบียงเธอไม่ต้องกังวล ฉันจะไปคุยกับพี่กุน ให้เขาทำความสะอาดยุ้งฉางให้เรียบร้อย กลางคืนฉันจะมารับเธอ”
หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า “งั้นเล่าเรื่องในตลาดมืดให้ฉันฟังหน่อยสิ!”
เดิมทีเสิ่นเช่อกำลังจะไปแล้ว แต่พอเห็นท่าทางตั้งอกตั้งใจรอฟังของเธอ เขาก็หยิบเก้าอี้ตัวเล็กมาให้เธอนั่ง “ก่อนหน้านี้ฉันล่าสัตว์แล้วเอาไปขายให้พี่กุน ไป ๆ มา ๆ ก็เลยคุ้นเคยกัน”
“ต่อมาฉันรู้ว่าแม่เอาเงินและบัตรที่ฉันหามาได้ไปซื้ออาชีพให้อ้อน้อย ฉันโมโหจนทนไม่ไหว เลยทะเลาะกับที่บ้านจนแตกหัก”
“ตอนนั้นฉันกลายเป็นคนเสเพลสองพันสองของหมู่บ้าน ต่อมาก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ฉันบังเอิญช่วยพี่กุนไว้ พี่กุนรู้เรื่องของฉัน จึงพาฉันเข้าไปคลุกคลีในตลาดมืดด้วยกัน”