หลินชิงเยวี่ยเดินออกจากโรงงานทอผ้าเงินและตั๋วในกระเป๋าผ้าได้ย้ายเข้าไปในพื้นที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว ด้วยเงินหนึ่งพันหนึ่งร้อยหยวน บวกกับบรรดาคูปองเหล่านั้น ก็เพียงพอให้เธอเตรียมของไปอยู่ชนบทได้ครบทุกอย่าง แถมยังเหลืออีกไม่น้อย
หลินชิงเยวี่ยตั้งใจจะไปสำนักงานคณะกรรมการเยาวชนศึกษาเพื่อลงชื่อให้หลินเว่ยเว่ย แต่พอผ่านหน้าร้านสหกรณ์ ก็นึกขึ้นได้ว่า มาถึงที่นี่แล้ว ก็กักตุนของไว้ก่อนดีกว่า!
หลินชิงเยวี่ยเดินเข้าร้านสหกรณ์ พนักงานขายในร้านเห็นคนแต่งกายเรียบง่ายก็ไม่ยักจะเดินมาถามหา
หลินชิงเยวี่ยก็รู้ดีว่าพนักงานขายในยุคนี้เป็นแบบนี้ เธอไม่ได้ใส่ใจ เอ่ยปากตรงๆ ว่า “สหาย ขออ่างล้างหน้าเคลือบสองใบ ผ้าขนหนู ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ถุงมือทำงาน รองเท้ายางสองคู่ รองเท้าผ้าใบ...”
“แล้วก็ ข้าวโพดป่นสิบชั่ง ข้าวสารห้าชั่ง แล้วก็ขนมกับลูกกวาดอีกหน่อย...”
“ตัดผ้าดิบสามจั้งด้วย——พอทำเสื้อกันหนาวสองตัวกับกางเกงในอีกสองสามตัว”
“อ้อ แล้วตอนนี้ที่นี่มีสำลีขายไหม? มีก็เอาสิบชั่งให้ฉันด้วย”
ลูกคิดในมือพนักงานขาย “ปั๊ก” หยุดกึก เงยหน้ามองหลินชิงเยวี่ยขึ้นลง สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เด็กสาวคนนี้ใส่เสื้อผ้าปะซุน หน้าตาธรรมดาๆ แต่ของที่นางเอ่ยออกมานั้นรวมกันแล้วตั้งเป็นกองได้ครึ่งเคาน์เตอร์ โดยเฉพาะสำลีสิบชั่ง ของปีนี้หายากนัก บ้านธรรมดาทั้งปีก็ใช้ไม่ถึงสามชั่ง
“จะเอาหนักขนาดนี้เลยเหรอ?” พนักงานขายวางลูกคิดลง น้ำเสียงมีแววพิจารณา “มีคูปองไหม?”
“สหาย ฉันกำลังจะไปไปอยู่ชนบท ของพวกนี้คือเตรียมไว้สำหรับไปอยู่ชนบทต่างหากล่ะ” หลินชิงเยวี่ยพูดพลางหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นบัตรคูปองที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ——คูปองข้าว คูปองผ้า คูปองสำลี คูปองสินค้าอุตสาหกรรม แถมยังมีคูปองขนมที่หายากอีกสองสามใบ หน้าบัตรสะอาดสะอ้าน จำนวนเงินตรงกับของที่นางต้องการพอดี