หลินชิงเยวี่ยเดินออกจากประตูบ้าน แสงอาทิตย์สาดลงบนร่างกาย อบอ้าวไปด้วยความร้อนของฤดูร้อน
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ อารมณ์อัดอั้นที่อัดอยู่ในอกมานานก็พลันคลายลงไปกว่าครึ่ง
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ภายในห้องลอยผ่านตาทีละฉาก หวังซิ่วหลานอาละวาด หลินเว่ยเว่ยแอบดีใจ หลินเจี้ยนเย่เอาแต่หลบเลี่ยง... เธอรู้สึกทั้งขบขันและน่าเวทนา
ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ ทุกคนมองว่าการเสียสละของเธอเป็นเรื่องที่ควรจะต้องทำ เธอเหมือนคนโง่ที่ถูกเอาแต่หลอกให้อยู่ในความมืด จนกระทั่งถูกบีบคั้นเอาคุณค่าหมดสิ้น ถึงได้พบกับจุดจบอันน่าเวทนา
ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันทำผิดซ้ำรอยเดิมอีกเด็ดขาด
หลินชิงเยวี่ยรีบตามหลินเจี้ยนเย่ไป "พ่อ..."
หลินเจี้ยนเย่หยุดฝีเท้าลง แล้วถามด้วยความสงสัย "ชิงเยวี่ย มีเรื่องอะไรหรือ?"
หลินชิงเยวี่ยทั้งเซ็ง "พ่อ จะหนูไปอยู่ชนบทแล้ว แต่ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย แล้วก็ สินสอดของแม่ด้วย รีบเอามาให้หนูเร็ว ๆ เข้านะ!"
หลินเจี้ยนเย่ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วยื่นมือลงในกระเป๋า หยิบธนบัตรยี่สิบบาทออกมา เขาสายตาเลี่ยงไม่ยอมมองหลินชิงเยวี่ย เอ่ยอ้อมแอ้ม "ชิงเยวี่ย พ่อมือตอนนี้มีอยู่แค่ยี่สิบบาทนี้แหละ เอาไปก่อนเถอะนะ"
"ของใช้ตอนไปอยู่ชนบท... บ้านเราช่วงนี้เงินตึงมือ เอาไปใช้พอเป็นพิธีไปก่อนเถอะ รอพ่อได้เงินเดือนแล้วจะเติมให้อีก"
"ไปประยุกต์ใช้?" หลินชิงเยวี่ยขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเย็นลงหลายส่วน "พ่อ ลืมไปแล้ว หรือแกล้งทำเป็นโง่ทั้ง ๆ ที่รู้?"
"ตอนไปอยู่ชนบทต้องเอาไปด้วยทั้งผ้าห่ม เสื้อกันหนาว แล้วก็เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ตอนนี้ตัวหนูมีแต่เสื้อปะทั้งสองตัวนี้ พ่อจะให้หนูไปประยุกต์ใช้ยังไงไหว?"