ไม่ทันที่หลินชิงเยวี่ยจะทันได้ตั้งตัว เสิ่นเช่อก็ดึงเธอพุ่งไปยังประตูแคบ ๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว
ประตูบานนั้นดูไม่มีอะไรสะดุดตา แต่พอผลักเปิดออกก็พบว่าด้านหลังเป็นทางเดินแคบที่กว้างพอให้คนผ่านได้ทีละคน ผนังทั้งสองด้านมีมอสส์ขึ้นเต็มไปหมด ลื่นเอามาก ๆ
เสิ่นเช่อจับมือเธอพาวิ่งผ่านทางเดินแคบนั้นอย่างรวดเร็ว เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปหลายครั้ง ก่อนจะเข้ามาในลานบ้านแห่งหนึ่ง
พอเข้ามาในลานบ้าน เสิ่นเช่อก็โยนกระเป๋าสะพายหลังทิ้ง แล้วดันหลินชิงเยวี่ยให้แนบกับผนัง ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “หลินชิงเยวี่ย เธอนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ ที่ไหนก็กล้ามาทั้งนั้น”
แผ่นหลังของหลินชิงเยวี่ยแนบกับกำแพงดินที่เย็นเล็กน้อย ร่างของเธอถูกเขากักไว้ในวงแขน ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกของเขา
ตัวเสิ่นเช่อมีกลิ่นดินจาง ๆ ปนกับกลิ่นเหงื่อเล็กน้อย แต่ในเวลานี้กลับทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายอย่างน่าประหลาด
เธอเงยหน้ามองเขา คิ้วของเขาขมวดแน่น ในดวงตาราวกับมีไฟซ่อนอยู่ ทั้งโกรธ ทั้งร้อนใจ และยังมีอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก จนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ
“ฉัน...ฉัน ฉัน เสิ่นเช่อ คุณฟังฉันแก้ตัวก่อน”
“ได้ ฉันก็อยากฟังเหมือนกันว่าเธอจะแก้ตัวยังไง” เสิ่นเช่อเอ่ยเสียงขรึม
“ไม่ ไม่ ไม่ คุณฟังฉันอธิบายก่อน ฉัน ฉัน...ฉันแค่อยากมาแลกของนิดหน่อย” หลินชิงเยวี่ยรีบแก้ตัวตามสัญชาตญาณ ทว่าน้ำเสียงกลับไม่มั่นใจ นิ้วมือที่กำชายเสื้อไว้แน่นเผยให้เห็นความประหม่า
“มาแลกของ?” น้ำเสียงของเสิ่นเช่อทุ้มต่ำลง เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่แทบจะบดบังเธอไว้ทั้งตัว “ตลาดมืดเป็นสถานที่แบบไหน เธอรู้หรือเปล่า? คนของหน่วยตรวจสอบจมูกไวเสียยิ่งกว่าหมา เธอไม่กลัวถูกจับหรือไง?”