"พี่คะ หนูไม่ได้...อย่าใส่ร้ายหนูเลย" หลินเว่ยเว่ยร่ำไห้พลางพูด
หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็น "มีก็ดี ไม่มีก็แล้วไป เฉินจื่อหมิงขยะแบบนั้น เธอจะเก็บไปก็เก็บไป"
"หุบปาก!" หวังซิ่วหลานเห็นสีหน้าหลินเจี้ยนเย่ไม่สู้ดี จึงรีบพูดแทรกเสียงดัง "หลินเว่ยเว่ยเป็นน้องสาวเธอ! เธอพูดจาแบบนี้ ไม่กลัวเจอกรรมตกแก่ตัวหรือไง?"
"การถอนหมั้นครั้งนี้มันดีอะไรกับเธอ? สภาพครอบครัวเฉินจื่อหมิงดีขนาดนั้น พลาดไปแล้ว ร้องไห้ทีหลังก็ไม่ทัน!"
"พลาด?" หลินชิงเยวี่ยหันไปทางหลินเจี้ยนเย่ น้ำเสียงพลันเย็นลง "พ่อคะ พ่อคิดว่าคนอย่างเฉินจื่อหมิงน่ะคู่ควรให้หนูเสียดายงั้นหรือ? ผู้ชายที่ลับหลังคู่หมั้นของตัวเองไปยุ่งกับน้องสาวต่างมารดา พ่อคิดว่าเขาพึ่งพาได้ตลอดชีวิตงั้นหรือ?"
หลินเจี้ยนเย่ถูกถามจนพูดไม่ออก สีหน้าซีดเผือดสลับแดง
เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าเฉินจื่อหมิงกับหลินเว่ยเว่ยสนิทสนมกัน เพียงแต่คิดว่ายังเป็นเด็ก ทั้งยังเป็นญาติกันอีก จึงไม่คิดอะไรให้ลึกซึ้ง และไม่คิดว่าหลินชิงเยวี่ยจะลุกลามถึงขั้นถอนหมั้น
"ยังไง ๆ การหมั้นครั้งนี้ก็จะจบแบบนี้ไม่ได้!" หลินเจี้ยนเย่ทำหน้านิ่ง "พรุ่งนี้เธอไปบ้านตระกูลเฉินกับฉัน ขอโทษจื่อหมิงซะ เรื่องนี้ก็จบ"
"เป็นไปไม่ได้" หลินชิงเยวี่ยพูดอย่างเด็ดขาด "เรื่องแต่งงานของฉัน ฉันจัดการเอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันกับเฉินจื่อหมิงไม่มีทางเกี่ยวข้องกันอีก และก็ขอร้องพวกคุณอย่าเอาเรื่องนี้มารบกวนฉันอีก"
"ชิงเยวี่ย อย่าลืมนะ เรื่องหมั้นนี้แม่เธอเป็นคนตกลงไว้" หลินเจี้ยนเย่พยายามยกอดีตภรรยาผู้ล่วงลับขึ้นมาหว่านล้อม