หลินชิงเยวี่ยรู้ว่าหลินเว่ยเว่ยคิดอะไรอยู่ในใจ คงได้แต่พูดว่า แม่เป็นเช่นไร ลูกก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
หวังซิ่วหลานจ้องหลินชิงเยวี่ย "แกอย่ามาพูดเหลวไหลที่นี่ แม่แกมันอายุสั้นร่างกายไม่ดี ป่วยตายไป จะไปเกี่ยวกับฉันอะไร?"
หลินชิงเยวี่ยฟังแล้วทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินหน้าขึ้นไปด้วยความโกรธ จับหวังซิ่วหลานไว้ แล้วตบหลายฉาดติดต่อกัน จนหวังซิ่วหลานสตันไปเลย
มือของหลินชิงเยวี่ยเต็มไปด้วยความโกรธที่สะสมมานาน ทุกฉาดที่หวดลงไปเร็วและแรง จนแก้มของหวังซิ่วหลานบวมแดงขึ้นมาทันที
"แกด่าใครว่าอายุสั้นนะ?!" ดวงตาของหลินชิงเยวี่ยแดงก่ำ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง "แม่ฉันตายเพราะป่วยหรือ? แม่ฉันเห็นพวกขยะอย่างแกนี่แหละ ถึงถูกทำให้ตายด้วยความโกรธ"
หวังซิ่วหลานถูกตบจนมึนไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พุ่งเข้ามาข่วนเหมือนคนบ้า "อีแพศยาอย่างแกกล้าตบฉันอีกเหรอ! แม่แกจะเอาชีวิตเป็นเดิมพันกับแก!"
ทั้งคู่ล้มลงคลุกคลีกัน ผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่
หลินชิงเยวี่ยอายุน้อย พลังก็เยอะ แถมได้ดื่มน้ำบ่อมาสองวัน แรงจึงมหาศาลผิดปกติ นางผลักหวังซิ่วหลานล้มลงกับพื้น นั่งคร่อมลงบนตัวนาง แล้วตบหน้านางอีกหลายฉาด
หวังซิ่วหลานถูกตบจนร้องลั่น ไม่มีทางได้สู้กลับแม้แต่น้อย
หลินเว่ยเว่ยยืนอยู่ที่เดิม มองทั้งคู่ที่กำลังคลุกคลีกัน สายตาแรกเริ่มวูบวาบไปด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นก็ตั้งสติได้ รีบเข้าไปช่วยทันที
หลินเว่ยเว่ยพุ่งเข้าไปดึงแขนหลินชิงเยวี่ย เล็บแทบจะฝังเข้าไปในเนื้อของอีกฝ่าย "อีแพศยา แกกล้าตบแม่ฉัน ดูฉันจะไม่ตบให้แกตาย!"