หลี่หมานหมานอดช่วยพูดแทนเธอไม่ได้ “เรียกว่าไม่เป็นไรได้ยังไงกัน เธอกำลังรังแกคนชัด ๆ! พี่เฉิน คุณก็ควรอบรมแม่ของคุณบ้างสิ จะปล่อยให้แกทำอะไรตามใจแบบนี้ไม่ได้หรอก”
เสิ่นเช่อกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ผมรู้ ต่อไป… ผมจะไม่ให้แม่มารบกวนพวกคุณอีก” พูดจบก็หันหลังเดินออกจากลานบ้าน
“เดี๋ยวก่อน ๆ คุณไม่กินต่อแล้วเหรอ” หลี่หมานหมานตะโกนเรียกไล่หลังเขา
เสิ่นเช่อชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับมา เพียงทิ้งคำตอบเสียงอู้อี้ว่า “ไม่กินแล้ว” ก่อนร่างจะหายลับไปนอกประตูลานบ้าน
ลานบ้านเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันยามสายลมพัดผ่าน กับเนื้อในชามบนโต๊ะที่แทบไม่มีใครแตะ ไอร้อนจาง ๆ ยังลอยขึ้นมา ทว่ากลิ่นหอมก็เริ่มจืดจางลง
หลี่หมานหมานนั่งลงอย่างขุ่นเคือง ใช้ตะเกียบจิ้มเนื้อในชาม “คนอะไรเนี่ย! แม่ตัวเองก่อเรื่องแท้ ๆ แต่เขากลับปัดก้นแล้วเดินหนีไปเฉยเลย!”
“ชิงเยวี่ย อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะ พี่เฉินเขา… คงโมโหจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว”
หลินชิงเยวี่ยมองตามแผ่นหลังของเสิ่นเช่อที่เดินจากไป แล้วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้คิดมาก”
เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำแกงเนื้อมานิดหนึ่ง แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงมองแสงที่ไหวระริกอยู่ในน้ำแกง “แค่รู้สึกว่าเขาเองก็คงลำบากใจเหมือนกัน”
หลี่หมานหมานเบ้ปาก “ลำบากใจก็ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก! จะให้เป็นแบบนี้ทุกครั้งไปหรือไง”
หลินชิงเยวี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ
ที่จริงเธอเข้าใจความอึดอัดของเสิ่นเช่อดี แม่ของเขามาเล่นละครอาละวาดต่อหน้า ใครเจอแบบนี้ก็ย่อมรู้สึกไม่สบายใจทั้งนั้น
ที่เขาหันหลังเดินจากไป อาจไม่ใช่เพราะอยากหนี เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเผชิญกับสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้อย่างไร และจะเผชิญหน้ากับเธออย่างไร