เสิ่นล่าเหมยวางชามก๋วยเตี๋ยวลงบนโต๊ะ รีบโบกมือปฏิเสธ “พี่สอง พวกเราจะไปรู้จักกันได้ยังไงล่ะ!” พูดจบก็สะกิดเหมิงจื่อเหิงแล้วแนะนำว่า “พี่สอง นี่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน เหมิงจื่อเหิง”
เหมิงจื่อเหิงยิ้มทักทายเช่นกัน “สวัสดีครับพี่เฉินสอง สวัสดีครับคุณหลิน ผมเหมิงจื่อเหิง เพื่อนร่วมชั้นของล่าเหมยครับ”
หลินชิงเยวี่ยไม่ประทับใจทั้งสองคนนี้นัก จึงเพียงพยักหน้าเบา ๆ ถือว่าทักทายกันแล้ว
เสิ่นเช่อไม่ชอบสายตาที่เหมิงจื่อเหิงมองชิงเยวี่ย ตั้งแต่แรกเห็น ในฐานะผู้ชาย เขารู้ดีว่าสายตาแบบนั้นหมายถึงอะไร เขาจึงเหลือบมองเหมิงจื่อเหิงด้วยแววตาเย็นชา ก่อนเอ่ยว่า “กินเสร็จแล้วก็รีบกลับโรงเรียนไปเถอะ ไม่มีธุระก็อย่าเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก”
เสิ่นล่าเหมยพยักหน้า รีบดึงเหมิงจื่อเหิงให้นั่งลง
เสิ่นเช่อหันไปพูดกับหลินชิงเยวี่ยว่า “ฉันไปดูว่าอาหารเสร็จหรือยังนะ”
หลินชิงเยวี่ยรีบพูดว่า “ฉันสั่งอาหารไว้หลายจาน นายคนเดียวคงยกมาไม่ไหว ฉันไปด้วยดีกว่า!”
เสิ่นเช่อรู้ว่าหลินชิงเยวี่ยไม่อยากอยู่กับสองคนนั้นตามลำพัง จึงพยักหน้า “ได้ ไปด้วยกัน”
พอทั้งสองคนเดินออกไป เหมิงจื่อเหิงก็ถามทันทีว่า “ล่าเหมย คนนั้นพี่ชายคนที่สองของเธอเหรอ? แล้วผู้หญิงคนนั้นก็คือคนที่เขาจะแต่งงานด้วยหรือ? ดูไม่เหมือนคนชนบทเลยนะ”
เสิ่นล่าเหมยพยักหน้า “อืม เป็นพี่ชายคนที่สองของฉันเอง ฉันได้ยินแม่บอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นปัญญาชนที่มาไปอยู่ชนบท”
“อ๋อ มาจากเมืองใหญ่นี่เอง” เหมิงจื่อเหิงคิดว่าคนหน้าตาดีแถมยังมีรสนิยมอย่างนี้ จะเป็นคนชนบทที่เลี้ยงดูมาได้อย่างไร เขามองเสิ่นล่าเหมยแวบหนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “ผู้หญิงคนนั้นมาจากเมือง แล้วทำไมถึงยอมแต่งกับเด็กหนองนาอย่างพี่ชายเธอล่ะ”