ป้าลิ่วเห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็เอ่ยปลอบใจว่า "พ่อหนูแม้จะผิด แต่ตอนนั้นเขาก็ถูกหวังซิ่วหลานลนยาให้ จนมึนหัวมึนตา พอตั้งสติได้ ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกว่า "แต่ครั้งนี้ เป็นเขาเองที่ไปแจ้งตำรวจ เล่าเรื่องเมื่อหลายปีก่อนออกมาหมด" จากนั้นก็ถอนหายใจ "ก็ถือว่า...ยังพอมีสำนึกบ้าง"
นางดึงมือหลินชิงเยวี่ยมา สองมือประคองพลางลูบเบา ๆ "เด็กดี หนูลำบากแล้วนะ หลายปีมานี้แบกอะไรมาไว้คนเดียวขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ ๆ"
หลินชิงเยวี่ยส่ายหน้า วงตาร้อนผ่าว "ตอนนี้ดีแล้วล่ะป้า หวังซิ่วหลานถูกจับแล้ว แค้นให้แม่หนูก็พอจะได้ชำระบ้าง"
"สมควรแล้วที่ต้องชำระ!" ป้าลิ่วลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาในห้องสองยก "เดี๋ยวป้าจะไปถามที่โรงพักดู ยังไงก็ต้องให้ผู้หญิงใจพิษนั่นได้รับบทเรียนให้สาสม! จะปล่อยให้หมิงจูตายฟรีไม่ได้!"
"ป้าลิ่ว ขอบคุณป้านะคะ" เธอเอ่ยเสียงเบา
ป้าลิ่วหันกลับมา วงตายังแดง ๆ แต่กลับยิ้ม "จะมาพูดเกรงใจกับป้าทำไมกัน แม่หนูไม่อยู่แล้ว ป้าก็ต้องทำหน้าที่ดูแลหนูแทนเธอ"
"อ้อ เมื่อวานลุงหนูป้ากลับมา ป้าเล่าเรื่องครอบครัวตายายหนูให้ฟังแล้ว เขาบอกว่าจะพยายามสืบให้ ตอนนั้นมีข่าวอะไรป้าจะเขียนจดหมายไปบอกหนู"
"จริงเหรอคะ งั้นขอบคุณลุงกับป้ามากนะคะ"
ป้าลิ่วเดินมานั่งลงข้าง ๆ หลินชิงเยวี่ย "เอาล่ะ จะมาขอบคุณอะไรกัน หนูว่าแผนจะไปเมื่อไหร่? ของที่ต้องใช้ไปตะวันออกเฉียงเหนือเตรียมพร้อมหรือยัง?"
"เกือบพร้อมแล้วค่ะ" หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า "มะรืนนี้จะออกเดินทาง เรื่องทางนี้จบลงแล้ว ก็ควรเดินหน้าต่อไป"