หญิงชาวบ้านคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตบต้นขาฉาด “หลงเสี่ยวเหมยเหรอ? ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ! เด็กคนนั้นผิวขาวสะอาดสะอ้าน เพิ่งมาได้ไม่นาน นิสัยก็ร่าเริงด้วย”
หลินชิงเยวี่ยดีใจอยู่ในใจ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงจริงใจขึ้น “รู้จักจริง ๆ ด้วยเหรอคะ? บังเอิญจังเลยค่ะ ฉันรู้จักกับนักเรียนนอกหลงบนรถไฟ ตอนนั้นคุยกันถูกคอ เลยแลกที่อยู่กันไว้ ตอนนี้พอมีเวลาก็เลยคิดว่าจะมาเยี่ยมเธอค่ะ”
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” หญิงชาวบ้านมีท่าทีสนิทสนมขึ้น “งั้นเดี๋ยวพวกเธอตามฉันมา ฉันจะพาไปหาเธอเอง”
“ค่ะ ขอบคุณป้าที่ช่วยชี้ทางนะคะ” หลินชิงเยวี่ยตอบรับพร้อมรอยยิ้ม รีบล้วงลูกอมกำหนึ่งจากกระเป๋าสะพายยัดใส่มืออีกฝ่าย “ป้ารับไว้กินให้หวานปากนะคะ”
เสิ่นเช่อกล่าวขอบคุณตามไปด้วย “รบกวนป้าด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราสองคนเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก คงไม่รู้จะไปทางไหนจริง ๆ”
พอหญิงชาวบ้านเห็นลูกอม ดวงตาก็เป็นประกาย เธอรับมาแกะเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม “หนูคนนี้รู้จักเอาใจคนจริง ๆ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว” เธอเก็บลูกอมใส่กระเป๋า ส่วนที่เหลือเก็บไว้ให้หลานชายที่บ้านกิน
หญิงชาวบ้านเริ่มแนะนำตัว “สามีฉันเป็นคนบัญชีของหมู่บ้านหลิวเจียถุน แซ่หลิว ต่อไปเรียกฉันว่าป้าหลิวก็ได้”
หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า เรียกเสียงหวาน “สวัสดีค่ะป้าหลิว ฉันชื่อหลินชิงเยวี่ย ส่วนคนนี้เป็นคู่หมั้นของฉัน เสิ่นเช่อค่ะ”
“แหม เป็นเด็กดีจริง ๆ” ป้าหลิวยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น จับมือหลินชิงเยวี่ยไว้ไม่ยอมปล่อย “ดูหน้าตาสิ สวยราวกับออกมาจากภาพวาด หนุ่มคนนี้โชคดีจริง ๆ”