“พักก่อนเถอะ ดื่มน้ำสักหน่อย” หลินชิงเยวี่ยนึกขึ้นได้ว่ามือเขามีแผล จึงยื่นกระบอกน้ำของตัวเองให้ ตั้งใจว่าให้เขาดื่มน้ำบ่อวิเศษแล้วแผลจะได้หายเร็วขึ้น
เสิ่นเช่อมองกระบอกน้ำที่ยื่นมาตรงหน้า สายตาหยุดอยู่ที่รอยน้ำจาง ๆ รอบปากกระบอก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
กระบอกน้ำใบนี้เธอเพิ่งใช้ ยังมีไออุ่นจากตัวเธอหลงเหลืออยู่ ราวกับมีไอร้อนล่องหนลอยขึ้นมาตามตัวกระบอก จนปลายนิ้วของเขาชาไปหมด
“ฉัน...” เขาอยากบอกว่าตัวเองพกกระบอกน้ำมาแล้ว แต่พอคำพูดมาถึงปาก กลับกลายเป็นเสียงเบา ๆ ว่า “ขอบคุณ”
เขารับกระบอกน้ำมา นิ้วจงใจหลบตรงที่เธอสัมผัส แต่ก็ยังรู้สึกถึงไออุ่นที่ซึมจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ แผดเผาจนใบหูร้อนผ่าว
จางเอ้อโกวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจนอดจุ๊ปากไม่ได้ เขาใช้ศอกสะกิดเสิ่นต้าไห่ “เห็นไหม พี่เช่อดื่มน้ำจากกระบอกของปัญญาชนหลินด้วย ความสัมพันธ์แบบนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่!”
เสิ่นต้าไห่หรี่ตายิ้ม “ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าไม่สนใจผู้หญิงอยู่เลย ฉันว่านะ แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหาก” ทั้งสองพูดเสียงเบา แต่ก็ยังมีบางประโยคลอยเข้าหูหลินชิงเยวี่ย
แก้มของเธอร้อนวูบขึ้นมาทันที รีบหันหลังทำทีจัดรวงข้าวในตะกร้า แต่ปลายนิ้วกลับกำแน่นจนซีดขาว
เสียงเสิ่นเช่อดื่มน้ำดังขึ้นจากด้านหลัง แผ่วเบามาก แต่กลับคล้ายเสียงเคาะที่ปลายหัวใจเธอทีละจังหวะ จนเธอต้องหายใจเบาลงตามไปด้วย
เสิ่นเช่อดื่มน้ำเสร็จก็ยื่นกระบอกน้ำคืน ตัวกระบอกอุ่นจากอุ้งมือของเขา “น้ำเย็นดี ดื่มแล้วหายกระหาย” เขาหาประโยคแห้ง ๆ มาพูด แต่กลับไม่กล้ามองตาเธอ