“วางใจเถอะ ฉันฝากคนไปสืบข่าวเพิ่มแล้ว อีกสองวันน่าจะมีข่าว” เสิ่นเช่อรีบพูด “แต่ในใจเธอก็คงรู้แล้วว่า ถ้าแย่ที่สุด พวกเขาจะถูกส่งไปอยู่ชนบทที่ไหน”
หลินชิงเยวี่ยรีบพูดเสริม “หมานหมาน ลองดูสิว่าที่บ้านเธอมีใครพอจะพูดจามีน้ำหนักได้บ้าง จะได้ช่วยจัดการล่วงหน้า พยายามหาทางให้พวกเขามาอยู่แถวพวกเราให้ได้”
มือของหลี่หมานหมานสั่นหนักกว่าเดิม ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่ากระดาษ
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น จึงกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา น้ำเสียงอู้อี้เพราะคัดจมูก “ถูกส่งไปอยู่ชนบท…พวกเขาทำแบบนั้นได้ยังไง…แม่ฉันเป็นโรคหอบ จะทนความลำบากในชนบทไหวได้ยังไง…”
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แววตาพลันมีประกายริบหรี่ “เมื่อก่อนพ่อฉันเคยอยู่ในกองทัพ มีเพื่อนทหารเก่าคนหนึ่ง ตอนนี้ทำงานอยู่ที่คณะกรรมการปฏิวัติ ไม่รู้ว่า…ไม่รู้ว่าเขายังยอมช่วยอยู่ไหม” แต่พอพูดจบ ประกายนั้นก็เลือนหายไป “แต่ไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งหลายปีแล้ว เขาอาจไม่ยอมยุ่งก็ได้…”
หลินชิงเยวี่ยกุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้ “ลองดูก็ดีกว่าไม่ลอง ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็ฝากคนส่งข่าวไปก่อน บางทีอาจมีทางเปลี่ยนแปลงก็ได้”
เสิ่นเช่อพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ต้องรีบหน่อย”
“ถ้าถึงขั้นต้องถูกส่งไปอยู่ชนบทจริง ๆ จัดการให้ไปอยู่หมู่บ้านชิงเหอหรือคอมมูนใกล้ ๆ ได้ ก็ยังดีกว่าถูกส่งไปอยู่ในหุบเขาห่างไกล อย่างน้อยพวกเราก็ยังช่วยดูแลได้บ้าง”
หลี่หมานหมานสูดจมูกแล้วพยักหน้าแรง ๆ “ฉันจะไปโทรศัพท์เดี๋ยวนี้”
หลินชิงเยวี่ยรีบพูด “หมานหมาน พวกเราไปกับเธอด้วย”