หลี่หมานหมานเดินออกมาจากห้อง ดวงตาบวมแดง เอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “ชิงเยวี่ย เธอจะไปจัดเตรียมสินเดิมเหรอ ฉันไปเป็นเพื่อนด้วยนะ!”
หลินชิงเยวี่ยส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เธอพักผ่อนอยู่บ้านให้ดีเถอะ เสิ่นเช่อจะไปกับฉันเอง”
หลี่หมานหมานรู้ดีว่าสภาพตัวเองไม่ค่อยดี จึงพยักหน้า “ได้ งั้นพวกเธอก็ระวังตัวด้วยนะ”
เสิ่นเช่อสะพายกระเป๋าสะพายหลังเดินตามหลินชิงเยวี่ย เมื่อผ่านประตูลานบ้านของหลี่หมานหมาน เขาก็พยักหน้าให้เธอ “ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไปหาป้าหูนะ ป้าจะช่วยเธอเอง”
หลี่หมานหมานขานรับเบา ๆ มองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินเคียงกันจากไป ในใจรู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งขมขื่น
เมื่อเดินไปถึงปากหมู่บ้านและพบชาวบ้าน ทุกคนก็พากันถามว่า “เสิ่นเช่อ พวกเธอจะไปไหนกันน่ะ”
เสิ่นเช่อยิ้มตอบ “คุณลุงครับ ผมจะพาชิงเยวี่ยเข้าเมืองไปจัดเตรียมสินเดิมครับ”
พอชาวบ้านได้ยินก็พากันยินดี “เสิ่นเช่อ เอ็งนี่เก่งจริง ๆ ได้ปัญญาชนหลินคนสวยที่สุดในหมู่บ้านเราไปเป็นเมีย”
เสิ่นเช่อได้ยินแล้วก็หัวเราะแหะ ๆ พลางเกาหัว แต่หางตากลับเหลือบเห็นใบหูของหลินชิงเยวี่ยแดงระเรื่อ รอยยิ้มที่มุมปากจึงยิ่งกว้างขึ้น “เป็นวาสนาครับ วาสนาทั้งนั้น”
“รีบไปเถอะ ๆ ไปเช้ากลับเช้า พวกเรารอดื่มเหล้ามงคลของพวกเธออยู่นะ!” ชาวบ้านหัวเราะพลางโบกมือ แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูหยอกล้อ
เมื่อเดินออกจากปากหมู่บ้านแล้ว หลินชิงเยวี่ยจึงหันไปมองเสิ่นเช่ออย่างกระเง้ากระงอด “นายพูดหวานเก่งจริง ๆ”
“ที่ผมพูดก็เป็นความจริงทั้งนั้น” เสิ่นเช่อมองแก้มแดงระเรื่อของเธอ “อีกอย่าง ผมเตรียมสินเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว รอให้เธอดูว่าพอใจหรือเปล่า”