กู้หลินเจ๋อกับเสิ่นเช่อขนข้าวสาร แป้ง เนื้อเค็ม ไข่ เสื้อผ้าฝ้าย และผ้านวมจากกระเป๋าสะพายหลังมากองไว้บนเตาอิฐ ลุงลูบผ้านวมดูความหนาแล้วถอนหายใจ “คราวนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องฤดูหนาวแล้ว พวกเธอมีน้ำใจจริง ๆ”
“นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้วครับ” เสิ่นเช่อพูดเสียงเบา
หลินชิงเยวี่ยค้นยาหลายห่อจากกระเป๋าสะพายหลังอีกใบ แล้วยื่นให้น้าสะใภ้ “นี่มียาแก้หวัด ยาลดไข้ แล้วก็ยาแก้ไอ น้าเก็บไว้เถอะ เผื่อใครไม่สบายจะได้ใช้”
เธอวางกระบอกน้ำที่ใส่น้ำบ่อวิเศษจากพื้นที่ไว้ข้างมือคุณยายโดยเฉพาะ “คุณยายคะ น้ำนี้ดื่มวันละสองอึกนะคะ ดีต่อสุขภาพค่ะ”
คุณยายพยักหน้า แล้วรวบกระบอกน้ำเข้ามาไว้แนบอก ราวกับกำลังประคองของล้ำค่า
คุณยายจับมือหลินชิงเยวี่ย พูดถามถึงเรื่องแต่งงานของเธอไม่หยุด “กำหนดวันแล้วหรือยัง ต้องจัดงานให้ครึกครื้นหน่อยนะ ห้ามให้ชิงเยวี่ยของเราต้องเสียใจเด็ดขาด”
“กำหนดไว้วันที่สามเดือนเก้าแล้วค่ะคุณยาย” หลินชิงเยวี่ยยิ้ม “ถึงตอนนั้นพวกเราจะมารับคุณยายไปหมู่บ้านชิงเหอ ดื่มเหล้ามงคลกันนะคะ”
คุณยายส่ายหน้า แววตาฉายความหม่นหมองขึ้นมา “สถานะของพวกเราอ่อนไหวเกินไป ออกจากที่นี่ไม่ได้ ต่อให้ออกไปได้ ไปแล้วก็มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้พวกเธอ”
“อีกอย่าง ขอแค่พวกเธอสบายดีก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดแล้ว”
น้าสะใภ้กำลังรินน้ำให้ทุกคนอยู่ข้าง ๆ เธอมองหลินชิงเยวี่ยแล้วเอ่ยเบี่ยงเรื่องอย่างแผ่วเบา “ชิงเยวี่ย ถ้าแม่ของเธอยังอยู่ ได้เห็นเธอเป็นแบบนี้คงดีใจมากแน่ ๆ”
เมื่อถูกเอ่ยถึงแม่ ดวงตาของหลินชิงเยวี่ยก็แดงขึ้นอีกครั้ง คุณยายตบมือเธอเบา ๆ “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ไม่พูดแล้ว ชิงเยวี่ยสบายดีก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด”