หญิงวัยกลางคนรีบโบกมือ: “ไม่ได้ๆ เด็กคนนี้ จะมาหรือมา ยังขนของมาขนาดนี้ทำไมกัน”
“หัวหน้ากองใหญ่บอกว่า รับของจากพวกปัญญาชนไม่ได้” นางมองของในมือหลินชิงเยวี่ย แววตาแวบหนึ่งด้วยความแปลกใจ——น้ำตาลทรายแดงกับขนมในหมู่บ้านเป็นของหายาก ที่แท้สาวคนนี้ก็ใจป้ำไม่เบา
“ป้าไม่ต้องเกรงใจค่ะ” หลินชิงเยวี่ยยืนยันจะยัดของใส่มือนาง “เพิ่งมาถึงหมู่บ้าน ต่อไปคงต้องรบกวนหัวหน้ากองใหญ่กับป้าอีกมาก ของนิดหน่อยไม่เท่าไหร่”
นางรู้ดีว่า การทำธุระในชนบท การเอาใจใส่พอสมควรเป็นเรื่องจำเป็น โดยเฉพาะอยากเช่าบ้านที่เหมาะสม ยิ่งต้องทำให้อีกฝ่ายพอใจ
หญิงวัยกลางคนเกรงใจไม่ไหว จำต้องรับไว้ แล้วยิ้มร้องเรียกเข้าไปในบ้าน: “คนบ้านเรา ปัญญาชนคนใหม่หลินมาหา!”
จางต้าเหอเดินออกมาจากในบ้าน มือยังถือสมุดบัญชี พอเห็นหลินชิงเยวี่ย แล้วมองของในอ้อมภรรยาอีกครั้ง คิ้วขมวดเล็กน้อย: “หลินปัญญาชน นี่เธอทำอะไร? รีบเอาของกลับไปเถอะ”
“ลุงหัวหน้า ฉันเป็นคนรุ่นหลังแสดงความเคารพผู้ใหญ่หน่อย ไม่ถือเป็นของกำนัล” พูดพลางหันไปมองภรรยาหัวหน้ากองใหญ่ “ป้า หลานสาวให้ของเป็นการแสดงความเคารพ ว่าอย่างนั้นใช่ไหมคะ”
ภรรยาหัวหน้ากองใหญ่รู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้หอบของหนักขนาดนี้มา ก็แค่อยากได้งานเบา ๆ รีบพูดเกลี่ย: “คนบ้านเรา ดูว่าสาวน้อยเขามีธุระอะไรก่อนสิ! อย่าทำหน้าบูดบึ้งใส่เขาเลย”