หลินชิงเยวี่ยถูกเขากอดไว้กะทันหัน ปลายจมูกชนเข้ากับอกแกร่งของเขา ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของหญ้าใบไม้ปนกับกลิ่นเหงื่อ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง พยายามดิ้นให้หลุด แต่กลับถูกเขากอดแน่นขึ้นกว่าเดิม
“เชื่อฟังนะ” เสียงของเสิ่นเช่อดังอยู่เหนือศีรษะ อ่อนโยนแต่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ตาแดงเหมือนกระต่าย ถ้ายังไม่นอน พรุ่งนี้คุณยายกับคนอื่น ๆ เห็นเข้า พวกเขาต้องเป็นห่วงแน่”
หลินชิงเยวี่ยซุกอยู่ในอ้อมกอดเขาแล้วพยักหน้า เสียงอู้อี้ “ถ้าอย่างนั้น...ของกินกับยาล่ะ...”
“จำได้หมดแล้ว” เสิ่นเช่อคลายอ้อมกอดเล็กน้อย ก้มมองหางตาที่แดงก่ำของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้น “ฉันให้คนเตรียมไว้แล้ว จะดีเท่าของในพื้นที่ของเธอได้ยังไง รอไปถึงที่นั่น เราค่อยหาที่ลับตาคนแล้วเอาออกมาจากพื้นที่ของเธอ รับรองว่าปลอดภัย”
หัวใจหลินชิงเยวี่ยอบอุ่นขึ้นมา จึงไม่ดื้อดึงอีก พยักหน้ารับเบา ๆ อย่างว่าง่าย
เสิ่นเช่อประคองเธอให้นั่งลงข้างเตียง “นอนลงเถอะ ฉันจะดับตะเกียงแล้ว”
หลินชิงเยวี่ยนอนลงอย่างว่าง่าย ดึงผ้าห่มบางมาคลุมตัว
เสิ่นเช่อเห็นเธอนอนเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยดับตะเกียง
“คุณก็กลับไปพักเถอะ” หลินชิงเยวี่ยพูดเสียงเบา
“ฉันจะอยู่เฝ้าเธอ” เสียงของเสิ่นเช่อดังชัดเจนในความมืด “รอเธอหลับแล้วฉันค่อยกลับ”
เสิ่นเช่อนั่งอยู่ข้างเตียงนานมาก กระทั่งแน่ใจว่าเธอหายใจสม่ำเสมอและหลับสนิทแล้ว จึงค่อยลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา
เขาอาศัยแสงจันทร์มองเธอ ขนตายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งดี แต่หัวคิ้วคลายออกแล้ว ดูท่าเธอคงวางใจได้จริง ๆ