เสิ่นเช่อกำลังจะเรียกเธอ แต่กลับเห็นกิ่งไม้แห้งหายไปกลางอากาศ ร่างของเขาพลันแข็งทื่อ เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นขาดหายไปครึ่งจังหวะ
เขาจ้องเขม็งไปยังจุดที่หลินชิงเยวี่ยวางกิ่งไม้แห้งเมื่อครู่ พื้นตรงนั้นว่างเปล่า นอกจากใบไม้ร่วงไม่กี่ใบก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
กิ่งไม้แห้งท่อนนั้นใหญ่เท่าท่อนแขน เห็นชัด ๆ ว่าเธอเพิ่งใช้มือแตะมัน แล้วทำไมถึง...หายไปกลางอากาศได้ล่ะ?
เขากะพริบตาแรง ๆ สงสัยว่าตัวเองตาฝาด หรือไม่ก็แสงเงาในป่าทำให้เกิดภาพลวงตา
แต่ภาพเมื่อครู่ชัดเจนเกินไป เธอก้มลงเก็บกิ่งไม้แห้ง ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสมัน สิ่งนั้นก็ราวกับถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นดูดหายไป พริบตาเดียวก็ไร้ร่องรอย
แผ่นหลังของเสิ่นเช่อซึมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นความตะลึงที่ยากจะบรรยาย
เขารู้จักหลินชิงเยวี่ยมานาน ไม่เคยเห็นเธอมีอะไรผิดปกติ แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ช่างเกินกว่าจะอธิบายด้วยเหตุผลธรรมดา
สายตาของเขาจับจ้องร่างหลินชิงเยวี่ยแน่น เห็นเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงตั้งใจเก็บเห็ดต่อไป ปลายนิ้วคีบเบา ๆ เห็ดขาวอวบแต่ละดอกก็หายวับไปทันที
สมองของเสิ่นเช่อแล่นเร็วจี๋ เขาไม่ใช่คนงมงาย แต่ภาพตรงหน้า นอกจาก “วิชาอัศจรรย์” ที่คนแก่ชอบเล่ากันแล้ว เขาก็นึกคำอธิบายอื่นไม่ออกจริง ๆ
แต่เขาก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าหลินชิงเยวี่ยไม่ใช่ปีศาจหรือคนชั่วอะไรทั้งนั้น แววตาของเธอใสสะอาด ทำอะไรตรงไปตรงมา และจริงใจกับผู้คน แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร...
หลินชิงเยวี่ยไม่รู้ว่าความลับของตัวเองถูกเปิดเผยแล้ว พอเห็นว่าเก็บเห็ดได้เกือบพอ จึงลุกขึ้นปัดดินที่หัวเข่า คิดว่าจะรีบกลับไปทำของอร่อยกิน