เมื่อใบรับรองสมรสถูกส่งมาอยู่ในมือทั้งสองราวกับเกียรติบัตร ปลายนิ้วของเสิ่นเช่อก็สั่นเล็กน้อย เขารีบล้วงลูกอมผลไม้กำหนึ่งจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เจ้าหน้าที่ พลางยิ้มบอกว่า “สหาย รับไว้กินให้หวานปากนะครับ”
เจ้าหน้าที่รับไปพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณ ขอให้รักกันยืนยาวร้อยปี และมีลูกเร็ว ๆ นะ”
ทั้งสองออกจากสำนักงานกิจการพลเมือง เสิ่นเช่อค่อย ๆ รับใบรับรองสมรสของหลินชิงเยวี่ยกลับมาจากมือเธอ พลางยิ้มบอกว่า “ของสำคัญขนาดนี้ ให้ผมเก็บเองเถอะ”
หลินชิงเยวี่ยกลอกตามองเขาอย่างหมั่นไส้ “เก็บไว้ที่คุณแล้วจะปลอดภัยกว่าอยู่กับฉันหรือไง?”
เสิ่นเช่อกระแอมเบา ๆ รู้ว่าเธอมีพื้นที่ไว้เก็บของ จึงยิ้มบอกว่า “งั้นคุณเก็บใบรับรองสมรสของพวกเราให้ดีนะ ห้ามทำหายเด็ดขาด” พูดแล้วก็ส่งใบรับรองสมรสคืนให้เธออย่างระมัดระวัง ยังไม่ลืมกำชับอีกว่า “แยกเก็บไว้ให้ดี อย่าทำยับล่ะ”
หลินชิงเยวี่ยถูกท่าทางจริงจังของเขาทำให้ขำ รับใบรับรองสมรสทั้งสองใบมาโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ อาศัยจังหวะจัดกระเป๋าผ้าใบ แอบเก็บใบรับรองสมรสเข้าไปในพื้นที่อย่างเงียบ ๆ
“วางใจเถอะ ไม่หายหรอก” เธอตบกระเป๋าเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองเขา “ตอนนี้ไปหาเลขาฮวยได้แล้วใช่ไหม?”
“ได้แล้ว ได้แล้ว” เสิ่นเช่อยิ้มราวกับเด็กที่ได้กินขนม ยื่นมือไปจัดปอยผมข้างขมับที่ถูกลมพัดจนยุ่งให้เธอ “ไปกันเถอะ เราไปทำธุระสำคัญกัน”
ทั้งสองเดินไปยังลานคอมมูน ฝีเท้าของเสิ่นเช่อเบาสบายราวกับเหยียบอยู่บนสายลม ผู้คนที่เดินผ่านเห็นท่าทางของเขาเช่นนี้ ต่างอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกสองสามครั้ง
หลินชิงเยวี่ยเดินอยู่ข้างเขา มองแผ่นหลังสูงสง่าของชายหนุ่ม รอยยิ้มตรงมุมปากไม่เคยจางหาย