หลินชิงเยวี่ยเสริมว่า “พอไปรับฮ่าวหรันกลับมาแล้ว พวกเราก็ค่อยหาเรื่องก่อความวุ่นวายในหมู่บ้านเป็นครั้งคราว แบบนี้คนในหมู่บ้านก็จะยิ่งเชื่อว่าเขาเป็นลูกนอกสมรสของเสิ่นเช่อ”
“อืม วิธีนี้ไม่เลว” สวีผิงชางพยักหน้า ก่อนหยิบแบบฟอร์มออกมาจากลิ้นชัก “กรอกใบนี้เสีย เขียนว่าเป็นบุตรชายของเสิ่นเช่อ มารดาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก ไม่มีใครเลี้ยงดู ส่วนทางนี้ฉันจะช่วยจัดการขั้นตอนให้พวกคุณเอง”
เสิ่นเช่อรับแบบฟอร์มมา มือยังสั่นเล็กน้อย แต่เขากลับกรอกอย่างตั้งใจ ตัวอักษรแต่ละตัวบรรจงเป็นพิเศษ
หลินชิงเยวี่ยโน้มตัวเข้าไปดู เห็นเขาเขียนชื่อ “เฉินฮ่าวหรัน” ลงในช่องชื่อบุตร ใจก็พลันอุ่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง—เขาถึงกับคิดนามสกุลของเด็กไว้เรียบร้อยแล้ว แสดงว่าเห็นฮ่าวหรันเป็นลูกในครอบครัวจริง ๆ
เมื่อกรอกแบบฟอร์มเสร็จ สวีผิงชางก็เก็บมันไว้ ก่อนเอ่ยว่า “รอพวกคุณแต่งงานกันแล้วค่อยมา เรื่องทะเบียนบ้านก็น่าจะอนุมัติได้พอดี”
“ถึงตอนนั้นก็แอบไปหมู่บ้านหลิวเจียถุนเพื่อรับตัวเด็กมา แบบนี้คนอื่นจะยิ่งเชื่อว่าเป็นลูกนอกสมรสของคุณ จำไว้นะ อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”
“ขอบคุณค่ะเลขาฮวย ท่านเป็นผู้มีพระคุณของพวกเราจริง ๆ” หลินชิงเยวี่ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย หากเลขาฮวยไม่ยื่นมือช่วย ต่อให้พวกเขามีแผนมากมายแค่ไหน ก็อาจทำไม่สำเร็จ
“เอาละ พวกคุณกลับไปเถอะ!” สวีผิงชางโบกมือ “จำไว้ ปากพาจน ต่อไปห้ามเผลอพูดเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด”
ทั้งสองกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากสำนักงาน