สีหน้าเสิ่นชวนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว เขาจ้องเสิ่นจินตันเขม็ง ก่อนลุกขึ้นยกตัวเด็กไปวางบนเก้าอี้อีกตัว “ร้องอีกทีสิ! แกนี่มันเกิดมาเป็นผีหิวโซหรือไง รู้จักแต่กิน กิน กิน”
เสิ่นจินตันสะดุ้งจนตัวสั่น เสียงร้องถูกกลืนกลับลงคอทันที ทำได้แค่สะอื้นฮัก ๆ ปล่อยน้ำตาเงียบ ๆ
หวังชุยเอ๋อเห็นสามีระบายอารมณ์ใส่ลูกก็เดือดดาล รีบก้าวเข้าไปตวาดเสียงดัง “เสิ่นชวน! จะดุลูกทำไม ลูกอยากกินเนื้อมันผิดตรงไหน? จะโทษก็ต้องโทษแกที่เป็นพ่อไม่มีความสามารถ จนลูกไม่ได้กินเนื้อสักคำ!”
คำพูดของหวังชุยเอ๋อเหมือนหนามแหลม ปักเข้าไปในใจเสิ่นชวนอย่างจัง
เดิมทีเขาก็อัดอั้นที่เสียหน้าต่อหน้าน้องชายกับน้องสะใภ้อยู่แล้ว พอถูกภรรยาแฉจุดอ่อนต่อหน้าคนอื่น ใบหน้าเขาก็แดงก่ำทันที ก่อนฟาดฝ่ามือลงบนแก้มเธออย่างแรง “แกว่าอะไรนะ? ฉันไม่มีความสามารถงั้นเหรอ? ถ้าแกเก่งนักก็ไปหาเนื้อมาให้ลูกกินเองสิ!”
หวังชุยเอ๋อถูกตบกะทันหันจนมึนงงไปทั้งตัว
เธอยกมือกุมแก้ม มองเสิ่นชวนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความโกรธในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความตกใจและน้อยใจ ก่อนจะระเบิดเสียงร้องไห้แหลมสูงออกมา “เสิ่นชวน เจ้าตัวร้ายกาก! แกกล้าตบฉันเหรอ? ฉันให้กำเนิดลูกให้แก ดูแลบ้านทั้งชีวิต แกยังกล้าลงมือทำร้ายฉันอีก!”
เธอพุ่งเข้าไปยื้อเสื้อผ้าของเสิ่นชวน เล็บข่วนแขนเขาจนเป็นรอยแดงหลายเส้น “เอาสิ ตบฉันเลย! ตบเลย! ไม่มีความสามารถเลี้ยงเมียกับลูก ยังมีหน้ามาลงไม้ลงมืออีกเหรอ!”
เสิ่นชวนยิ่งถูกเธอวุ่นวายใส่ก็ยิ่งหงุดหงิด ยกมือขึ้นจะตบซ้ำ แต่แม่เฉินรีบเข้ามาดึงหวังชุยเอ๋อออกไปเสียก่อน “สะใภ้ใหญ่ เลิกก่อเรื่องได้แล้ว! ถ้าไม่กินข้าวก็กลับเข้าห้องไป!”