หัวใจของหลี่หมานหมานเหมือนถูกบางสิ่งกระทบเบา ๆ เมื่อเห็นใบหน้าของจางซานจู้แดงก่ำและแววตาเปี่ยมความจริงใจ อีกทั้งยังได้ฟังคำพูดจริงใจของป้าหู ดวงตาของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอสูดจมูก น้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กน้อย “ลุงหัวหน้าทีม ป้าหู ฉัน... ฉันไม่เคยรังเกียจพวกคุณเลย ฉันรู้ว่าพวกคุณดีกับฉันมาตลอด ถ้าฉันแต่งงานกับซานจู้ ฉันก็ยินดีอยู่กับพวกคุณด้วย และจะดูแลปรนนิบัติพวกคุณให้ดี”
จางซานจู้ลุกพรวดขึ้นมา ตะเกียบในมือหล่นตุบลงพื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว เอาแต่จ้องหลี่หมานหมานตาค้าง แววตาสว่างยิ่งกว่าตะเกียง “คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณบอกว่ายินดีแต่ง... แต่งงานกับผมเหรอ?”
หลี่หมานหมานเห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงจงใจพูดว่า “คุณฟังผิดแล้ว”
“ผมฟังผิดตรงไหน?” จางซานจู้ร้อนใจ รีบหันไปมองหลินชิงเยวี่ยกับเสิ่นเช่อ “ปัญญาชนหลิน พี่เช่อ เมื่อกี้หมานหมานบอกว่ายินดีอยู่กับผมใช่ไหม?”
เสิ่นเช่อกระแอมเบา ๆ “ซานจู้ คุณฟังผิดจริง ๆ นักเรียนนอกลี่บอกว่าจะไปบวชเป็นแม่ชี”
หลินชิงเยวี่ยช่วยเสริม “ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นคุณก็ไปบวชเป็นพระกับเธอสิ ยังไงลุงหัวหน้าทีมกับป้าหูก็ไม่ได้มีลูกชายแค่คุณคนเดียว”
ใบหน้าของจางซานจู้ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แววตาที่สว่างไสวพลันดับวูบลงในพริบตา ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่
เขามองหลินชิงเยวี่ย แล้วมองเสิ่นเช่อ ร้อนใจจนกระทืบเท้า “พวกคุณ... อย่าหลอกผมสิ! หมานหมานไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!”