ในร้านก๋วยเตี๋ยวอบอวลไปด้วยกลิ่นเค็มหอยซีอิ๊ว
เฉินเยี่ยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก นิ้วมือเคาะโต๊ะมันเยิ้มไปด้วยน้ำมัน
พวกก๊วนเก๋าในรายการ "อู๋ฮา" รวมหัวกันจะก่อเรื่องใหญ่ขนาดไหน เขารู้ดีกว่าคนไหน
ปล่อยตามน้ำขึ้นเรือโจรลำนี้ กอบโกยค่าความนิยมที่ระบบต้องการ เป็นการค้าที่การันตีว่าไม่ขาดทุนแน่นอน
แต่ไม่ได้หมายความว่าเขายอมเป็นเป้าที่ใครจะมาหยามเล่นก็ได้
"สิทธิพิเศษเฉพาะตัวเหรอ?" เฉินเยี่ยจ้องหวังเจิ้งอวี่ "เหล่าหวัง นายวาดฝันเก่งเกินไปหน่อย พูดอะไรที่เป็นจริงๆ หน่อย"
หวังเจิ้งอวี่ขยี้มือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของพ่อค้า
"ทริปท่องเที่ยวของเรา ทุกที่ที่ไป แต่ละคนต้องจ่ายค่าเหมาทัวร์อย่างน้อย 200 หยวน" เหล่าหวังก้มเสียงต่ำ "ผมตัดสินใจได้ จะยกเว้นค่าเหมาทัวร์ทั้งหมดของนาย"
เฉินเยี่ยเลิกคิ้ว
"ยกเว้นค่าเหมาทัวร์ให้ฉันได้" เฉินเยี่ยเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น "แต่เวลาฉันใช้เงินล่ะ? ฉันมาเพื่อใช้ชีวิตหรูหรา ไม่ใช่มาเข้าค่ายแรงงาน"
หวังเจิ้งอวี่รอประโยคนี้อยู่แล้ว ชี้ไปที่มุมห้องที่เติ้งเชา เฉินเฮ่อ และลู่หันขดตัวเป็นก้อนทันที
"นายก็ใช้เงินที่พวกเขาหามาได้ตามใจเลยสิ!"
"บ้าเอ้ย!" เติ้งเชาลุกพรวดจากเก้าอี้พลาสติกทันที
"หวังเจิ้งอวี่นายยังเป็นคนหรือเปล่า!" เฉินเฮ่อตะโกนเสียงดังจนหน้าดำหน้าแดง "พวกเราสามคนรวมกันยังหาเงินไม่ถึง 100 หยวนเลย! นายจะโยนพวกเราลงแม่น้ำหวงผู่ให้ปลากินเลยดีไหม!"
ลู่หันก็สีหน้าไร้ความหวังเหมือนกัน "จบกัน เลือดดูดจากฟ้า"