หวงป๋อทั้งตัวเบียดติดกับกระจกของถังน้ำมีชีวิต
ใบหน้าแดงก่ำด้วยเลือดฝาดแนบชิดกับผนังถัง
สำเนียงภาษาถิ่นกลิ่นหอยนางรมแท้ ๆ ก้องกังวานไปทั่วท่าเรือส่วนตัว
เติ้งเชาถูกเสียงหอนจนต้องกดหู
เขาเดินยาว ๆ เข้าไป
ดันบรรดาเศรษฐีที่เบียดกันอยู่ให้แยกออก แล้วยื่นคอมองเข้าไปในถังน้ำมีชีวิต
“โห้!”
เติ้งเชาถอยหลังครึ่งก้าวอย่างแรง
“เฮ้ย! เสี่ยวเย่ แกไปเอาลูกกระบองทองอร่ามขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย?”
“ลูกกระบอง?” หวงป๋อหันขวับ จ้องเติ้งเชาตาขวาง
“ไอ้เฒ่าเติ้ง ตาของแกเนี่ยน่ะปกติเอาไว้ใช้หาเงินลับใช่ไหม?”
หวงป๋อยื่นนิ้วออกไป จิ้มที่กระจกถังอย่างแรง ข้อนิ้วซีดขาว
ฉันโตที่ทะเลมา!
“ไอ้นี่มันปลาจวดเหลืองใหญ่ป่าพันธุ์แท้สุดยอด! เข้าใจไหม? สุดยอด!”
“ราคาตลาดอาหารทะเลตอนนี้ เริ่มต้นห้าหกหมื่นต่อจิน! มีเงินก็ซื้อไม่ได้!”
“ขนาดตัวแบบนี้ ฉันหลับตายังรู้ว่าต้องร้อยกว่าจินแน่นอน!”
ลู่หันสะดุดเท้าหน้าเกือบ ต้องกางขากลางอากาศ
เฉินเฮ่อกลายเป็นหินไปแล้ว
ร้อยกว่าจิน? จินละห้าหมื่นกว่า?
เขาง้างนิ้วคิดอยู่นาน สมองอื้อไปหมด
นี่ไม่ใช่ปลา นี่คือเครื่องพิมพ์เงินที่ว่ายน้ำอยู่ในน้ำ!
เฉินเยี่ยพิงราวกั้นไว้ มุมปากยกขึ้น
ถูกใจ
ต้องการก็ปฏิกิริยาแบบไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้แหละ
เศรษฐีพุงพลุ้ยเฒ่าหลินถูมือ หน้าผากเป็นมันด้วยความร้อนใจ
“น้องชาย! อย่ามาโพสต์ท่าอยู่นั่นเลย!”
“รีบให้คนไปเอาเครื่องชั่งมาเร็วเข้า! บอกพี่ชายตรง ๆ เลยนะ ไอ้ของดีใหญ่ขนาดนี้แกจะขายหรือไม่ขาย?”
เฒ่าหลินหันไปมองบรรดาเศรษฐีคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้าง
“ถ้าแกจะขาย พวกพี่ ๆ วัยดึกพวกนี้วันนี้ก็จะสู้กันเต็มที่ ใครให้ราคาสูงสุดได้ไป!”
“ถ้าไม่ขาย พวกพี่ก็ไปกันตอนนี้เลย อยู่ไปก็ได้แต่น้ำลายไหล!”
พวกเศรษฐีระดับเดียวกันกับเฒ่าหลินหลายคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปที่ถังน้ำ ไม่มีใครยอมขยับแม้แต่ก้าว
เฉินเยี่ยยิ้มกว้าง
หยิบบุหรี่ที่ยังไม่จุดขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบาย ๆ
“ถ้าผมเก็บไว้กินเองตอนกลางคืน คงต้องโดนฟ้าผ่าหัว”