ซ่งอวี้ฉีกำมือแน่นรอบโทรศัพท์ของเฉินเยี่ย
บนหน้าจอ คอมเมนต์เดิมหายไปหมดแล้ว
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือถ้อยคำหยาบคายเต็มไปหมด
“ไปเที่ยวกลางคืน เลี้ยงหนุ่มๆ”
“ปมบทละครในกองถ่าย”
“ใช้ร่างกายไต่เต้า”
ถ้อยคำเหล่านี้เสียดแทงใจเหลือเกิน
ในนั้นยังปนไปด้วยข้อกล่าวหาเรื่อง “ลอกเลียนแบบและใช้คนเขียนแทน” ของเฉินเยี่ยอีกเพียบ
ซ่งอวี้ฉีรู้สึกคอแห้งผาก
คอมเมนต์ถาโถมแบบมีวาทศิลป์เดียวกันแบบนี้ ไม่ใช่ผลงานของแฟนคลับทั่วไปแน่นอน
นี่คือกองทัพน้ำ Professionals ที่มีวินัย
จบเห่
สองคำนี้ผุดขึ้นในหัวเธอ
การเป็นซูเปอร์สตาร์ เธอไม่กลัวข่าวเสียหายของตัวเองหรอก
เธอกลัวเฉินเยี่ยจะเห็น
กว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้
ขยะเต็มหน้าจอแบบนี้ แทงเข้าไปแล้วก็เป็นหนามที่ดึงออกไม่ได้
ไฟที่เพิ่งจุดขึ้นมา เดี๋ยวก็ดับ
เธอหันไปมองเฉินเยี่ย
เฉินเยี่ยกำลังหันหลังให้เธอ
เขายืนเท้าข้างหนึ่งอยู่ที่ขอบถังน้ำมีชีวิต กำลังง้างกับเหล่าโหลว
“พี่หลิน เงินสดสิบล้าน มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
“ถ้าจะผ่อน ฉันจะแล่ปลาตัวนี้เป็นซาชิมิไปโยนให้นกนางนวลกิน”
เหล่าโหลวด่าหัวเราะพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสาย
“เสี่ยวหลี่ เร็วเข้า โอนเงินสิบล้านเข้าบัญชีนี้เดี๋ยวนี้!”
“ห้านาทีแล้วไม่ถึงบัญชี พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!”
เฉินเยี่ยพยักหน้าอย่างพอใจ
นี่แหละ บอสใหญ่ทำงานแบบนี้ถึงจะเรียกว่ามีประสิทธิภาพ
โอนเงินตรงๆ ดีกว่าคำพูดไร้สาระเป็นไหนๆ
“เรียบร้อย เงินถึงบัญชี ยกปลาไปได้”
เฉินเยี่ยโบกมือ
เขากำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับความสุขของการรวยทันตา
ซ่งอวี้ฉีกัดริมฝีปากล่าง
มือยิ่งกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเรื่อยๆ
คอมเมนต์ยังคงวิ่งถาโถมอย่างบ้าคลั่ง