เฉินเยี่ยก้มหน้ามองหน้าจอมือถือ
ในภาพ ภายใต้แสงไฟประดับโทนอุ่นสลัว
เขาสวมสูทสีดำ
ซ่งอวี้ฉีหางตายังมีน้ำตา ทั้งสองคนกอดจูบกันแน่น
เบื้องหลังคือกลีบกุหลาบแชมเปญร่วงโรยเต็มฟ้า
“เสี่ยวลู่ แกไม่ไปเป็นปาปารัสซี่นี่น่ะ ขาดทุนวงการบันเทิงจริง ๆ”
เฉินเยี่ยอุทานพลางส่ายหัว
“รูปนี้ถ้าขายให้บัญชีมาร์เก็ตติ้ง รับรองได้กินดีอยู่ดีแน่”
แสงเงา องค์ประกอบ ความรู้สึกชะตาลิขิตที่แทบจะดึงดูดใจขนาดนี้
เรียกว่าต่อยโปสเตอร์ซีรีส์วายไปเลย
ลู่หันยืนข้าง ๆ ยิ้มอย่างภูมิใจ คิ้วแทบจะชี้ฟ้า
“แน่นอน เทคนิคแอบถ่ายฉันฝึกมาแล้ว”
“รีบโพสต์รีบโพสต์! ฉันทนไม่ไหวแล้ว อยากเห็นวงการบันเทิงแตกตาย”
เฉินเยี่ยสลับไปที่หน้าเวยปั๋ว
นิ้วมือเคาะบนคีย์บอร์ดเก้าช่อง พิมพ์สามคำ
“คุณซ่ง”
แนบรูป อัปโหลด
เขาหันหน้าจอไปทางซ่งอวี้ฉีแล้วส่ายไปมา
“ฉันจะโพสต์จริง ๆ นะ?”
เฉินเยี่ยมุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
“ถ้าโพสต์ไป แฟนคลับผู้ชายที่เพิ่งจะมาติดตามแก คงต้องต่อคิวขึ้นดาดฟ้ากันแล้ว ตามสายเน็ตมาบุกฆ่าฉันแน่”
ซ่งอวี้ฉีดวงตายังแดงระเรื่อ แต่สายตาแน่วแน่ผิดปกติ
“โพสต์!”
เธอกัดฟัน พลางแผ่ความเด็ดขาดแบบไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
“ใครจะกลัวใคร!”
พูดจบ เธอก็หยิบมือถือออกมา
คล่องแคล่วในการเปิดอัลบั้มที่เข้ารหัสสามชั้น
เลือกรูปเก่าเมื่อสามปีก่อนที่ทั้งคู่ยืนจูบกันกลางหิมะโปรยปรายบนถนนในโซล
ข้อความประกอบก็เรียบง่ายและตรงไปตรงมาเหมือนกัน
“คุณเฉิน”
เฉินเฮ่ออยู่ข้าง ๆ กระวนกระวายจนกระโดดไปมา ดูเหมือนลิงลงมาจากเขาง้อเหมยเพื่อแย่งอาหาร
“เฮ้ ๆ ๆ! นับสาม แล้วกดพร้อมกัน!”
“ฉันจะกดเป็นคอมเมนต์แรก!”
“สาม!”
“สอง!”
“หนึ่ง!”
เฉินเยี่ยและซ่งอวี้ฉีกดปุ่มส่งพร้อมกัน
เสียงแจ้งเตือนการส่งสำเร็จเพิ่งดังขึ้น
เฉินเยี่ยกำลังจะเลื่อนหน้าจอลงเพื่อดูผล
กลางจอก็เด้งวงกลม “โหลดเครือข่ายล้มเหลว” อันใหญ่ขึ้นมา
หมุนไปสองรอบ ก็หน้าจอขาวสนิท
“เชี่ย”
เฉินเยี่ยกลอกตา
“เซิร์ฟเวอร์ห่วย ๆ นี้ หลายปีแล้วยังกากเหมือนเดิม”
ข้าง ๆ มีเสียงเคาะหน้าจออย่างบ้าคลั่งดังมา
โจวเจียหลุน หลินจวิ้นเจี๋ย หวังลี่หง สามหนุ่มแก่พวกนี้ กำลังก้มหน้ากดมือถืออย่างบ้าคลั่ง