ประตูรถเพิ่งเปิดออก แสงแฟลชก็สาดส่องเข้ามาจนแสบตา
ด้านนอกคนแน่นขนัด เบียดเสียดกันเป็นทิวแถว
หวังเจิ้งอวี่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ หลุดคำหยาบออกมาทันที
“บ้าเอ้ย! ปิดประตู! รีบปิดประตู!”
คนขับว่องไวเหลือเกิน ดึงประตูรถปิดปัง
ประตูหนาหนักปิดลงเสียงดัง “ปัง” กั้นฝูงปาปารัสซี่ที่พุ่งตัวเข้ามาข้างนอกไว้
ภายในรถกลับมืดอีกครั้ง
เฉินเยี่ยก้มลงมองซ่งอวี้ฉีในอ้อมแขนของตัวเอง
ซ่งอวี้ฉีกำลังหลับสบาย ถูกเสียงหนวกหูปลุกจนตื่น
หล่อนขยี้ตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
“เกิดอะไรขึ้น? รุ่งเช้าแล้วเหรอ?” ซ่งอวี้ฉีถามเสียงงัวเงีย
“เช้าอะไรกันเล่า” เฉินเยี่ยพูดเสียงไม่สบอารมณ์ พร้อมกับกดหัวหล่อนกลับลงไปในอ้อมอก “ข้างนอกมีฝูงหมาป่ารุมปาร์ตี้กันอยู่”
มือที่ถือโทรศัพท์ของหวังเจิ้งอวี่สั่นระริก
บ่ายวันนี้เขาเก็บเรื่องเป็นความลับสุดยอด ขนาดผู้ช่วยยังไม่พามาด้วย โทรจองร้านอาหารนี้ด้วยตัวเอง
ปาปารัสซี่พวกนี้เปิดโหมดมองทะลุหรือวางเครื่องดักฟังไว้ในกองถ่ายกันแน่?
“เฒ่าหวัง งานรักษาความปลอดภัยนายเนี่ยสุดยอดจริง ๆ” เฉินเฮ่อแซะด้วยน้ำเสียงประชดประชันจากเบาะหลัง “ดูท่าทีแบบนี้ ฉันนึกว่าเรากำลังเดินพรมแดงออสการ์กันอยู่ซะอีก”
หวังเจิ้งอวี่ขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด แล้วกดโทรศัพท์หารถบัสของทีมงานที่ตามหลังมา
“ทุกคนลงจากรถ! กั้นฝูงปาปารัสซี่ข้างนอกให้ฉัน! ใช้คนกั้นเป็นกำแพง! เร็วเข้า!”
ไม่กี่นาทีต่อมา
ช่างภาพและทีมงานสิบกว่าคนจากรถบัสสามคัน แห่กันลงมาอย่างทุลักทุเล
กลุ่มชายฉกรรจ์ที่แบกของหนักหลายสิบกิโลกรัมเป็นประจำ หักลำตัวฝ่าฝูงปาปารัสซี่ออกมาเป็นทางเดินได้จริง ๆ
“ไป”
เฉินเยี่ยคลุมเสื้อสูทให้ซ่งอวี้ฉี แล้วรั้งหล่อนไว้ในอ้อมกอดตัวเอง
เติ้งเชา ลู่หัน พวกเขาเดินนำหน้า ทุกคนรีบลงจากรถ
เท้าเพิ่งแตะพื้น
เสียงกดชัตเตอร์ กึก ๆ ๆ ดังถี่ราวกับปืนกล
ไมโครโฟนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ประทับโลโก้สื่อต่าง ๆ ทะลุกำแพงมนุษย์ พยายามยัดเยียดใส่หน้าเฉินเยี่ย
“คุณเฉินเยี่ย! ขอถามหน่อยว่าคุณกับคุณซ่งอวี้ฉีแต่งงานกันเงียบ ๆ มานานแล้วหรือเปล่า!”
ปาปารัสซี่ใส่แว่นกรอบดำคนหนึ่งตะโกนเสียงแหบพร่า