“คำสัญญานั้นยังเป็นจริงอยู่ไหม?”
ประโยคนี้ระเบิดขึ้นในหัวของเฉินเยี่ยโดยตรง
เฉินเยี่ยรู้ดีเกินไปว่าเธอหมายถึงคำสัญญาอะไร
คืนฤดูร้อนเมื่อสองปีก่อน
ทั้งคู่นั่งอยู่บนขอบฟุตบาธ กินเบียร์อุซูสองสามขวดแล้วเลิกกันอย่างสงบ
ตอนนั้นซ่งอวี้ฉีอาศัยฤทธิ์เหล้า ชี้นิ้วไปที่จมูกเขาแล้วพูดคำเด็ดขาด
“เฉินเยี่ย นายฟังฉันให้นะ!”
“ถ้าวันหนึ่งฉันดังเป็นซูเปอร์สตาร์ นายก็ยังไม่มีผู้หญิงคนอื่น ฉันก็ไม่มีผู้ชายคนอื่น ตราบใดที่ทั้งคู่ยังไม่มีใครปล่อยวาง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราสองคนต้องกลับมาคืนดีกัน!”
คำพูดนี้หนักแน่นทรงพลัง
เฉินเยี่ยตอนนั้นคิดแค่ว่าเธอเมาแล้วพูดเพ้อเจ้อ
วงการบันเทิงที่นี้ วันนี้สาบานรักชาติหน้าฉีกหน้าเล่นกันเป็นเรื่องธรรมดา ใครจะไปเอาจริงกับคำพูดตอนเมา?
แต่ใครจะคิด
เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่เอาจริง ยังใช้เวลาสองปีเต็ม เคี่ยวกรำตัวเองจนกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ครบทุกด้านของวงการบันเทิงในประเทศ
แล้วก็วิ่งมาที่รายการกระจองอแงอย่างอู๋ฮา ดึกดื่นแบบนี้ถือฤทธิ์เหล้ามาเจรจาบังคับ
เฉินเยี่ยมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเพียงแค่เอื้อม
ซ่งอวี้ฉีขอบตาแดงเล็กน้อย
ในดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นแบบวางเดิมพันทั้งหมดและความอยากเป็นเจ้าของโดยไม่มีเหตุผล
หลังจากลองเชิงมาทั้งวันทั้งบนรถและบนเรือ บวกกับฉากจูบสุดเร่าร้อนบนโซฟาเมื่อกี้ เธอได้ล้วงไพ่ตายของเฉินเยี่ยไปแล้วอย่างชัดเจน
เธอมั่นใจมาก ว่าในใจเฉินเยี่ยต้องมีเธออยู่แน่นอน
“เดี๋ยวก่อน รอแป๊บนึง”
เฉินเยี่ยรู้สึกขนหัวลุก
เขาเขี่ยแขนที่พาดอยู่บนหน้าอกตัวเองออก แล้วพยายามจะพูดคุยด้วยเหตุผล
“คุณซ่งคนสวย คืนนี้นายดื่มเหล้าฝรั่งผสมไวน์แดง”
เฉินเยี่ยพูดอย่างจริงจัง
“ดื่มแบบนี้ พรุ่งนี้เช้าไม่บ้วนน้ำดีออกมาฉันยกให้เยื่อบุกระเพาะนายแกร่งจริง ๆ”