หลินจวิ้นเจี๋ยประนมมือ
เขาพยายามบีบสีหน้าจากใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มตลอดเวลา ให้ออกมาเป็นท่าทางน่าสงสารสุดกู่
คำพูดเพิ่งจบลง โจวเจียหลุนกับหวังลี่หงที่นั่งอยู่ฝั่งโซฟาก็ไม่ยอมทันที
โจวเจียหลุนคว้าแผ่นโน้ตเพลง "ความสุขที่ตกลงกันไว้" ที่เพิ่งได้มาคามือ กอดแน่นไว้กับอก
"เห้ย! เหล่าหลินนายเกินไปแล้วนะ!" โจวเจียหลุนชี้หน้าหลินจวิ้นเจี๋ย "เมื่อคืนเย่จื่อเพิ่งช่วยนายแก้เพลงครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไป นายได้เวอร์ชันเต็มแล้วแท้ ๆ ยังจะมาขูดขนแกะอีกเหรอ?"
หวังลี่หงก็ช่วยเสริมอีกคน
"เอาเข้าไป! นายนี่กินในชามแล้วยังมองในหม้ออีก อย่ามายุ่งวุ่นวายด้วยสิ!"
หลินจวิ้นเจี๋ยถูกด่าให้หน้าร้อนผ่าว
แต่เขาตอบโต้ไวมาก คอแข็งแล้วเริ่มออกลายข่มขู่
"มันจะเหมือนกันได้ยังไง!" หลินจวิ้นเจี๋ยเร่งเสียง "เมื่อคืนนั่นมันอัลบั้มเดี่ยวของฉัน! ที่เราคุยกันตอนนี้คืออัลบั้มรวมเพลงเศร้า! ในอัลบั้มนี้ ฉันตอนนี้เป็นจอมทัพไร้ทหาร ไม่ได้เพลงแม้แต่เพลงเดียว!"
เขายิ่งพูดยิ่งคิดว่าตัวเองมีเหตุผล หันไปจ้องเฉินเยี่ยตาเขม็ง
"ใช่ป่ะเย่จื่อ นายเลือกที่รักมักที่ชังไม่ได้นะ" หลินจวิ้นเจี๋ยถูมือไปมาอย่างบ้าคลั่ง "เสียงแบบพี่ฉันขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ร้องเพลงรักสุดเศร้าสักเพลง อัลบั้มนี้มันไม่สมบูรณ์!"
เฉินเยี่ยมองคนทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า แล้วต้องขำจนปวดท้อง
"เอาล่ะ ๆ เลิกหอนได้แล้ว จะเขียนให้" เฉินเยี่ยยิ้มพร้อมส่ายหัว
เขาหันสายตากลับ จิตใจจมดิ่งเข้าสู่ร้านค้าระบบ
เมื่อจะฆ่าให้ตายทั้งเป็น จะให้คนทั่วทั้งเน็ตต้องร้องไห้กลางดึก ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด
ค้นหาหลินจวิ้นเจี๋ย จับคู่เพลงเศร้าสุดขีด
ไม่กี่วินาที เพลงที่เปล่งแสงสีม่วงก็พุ่งเข้ามาในสายตา
《ฝึกฝนความรัก》
เพลงนี้บนโลกใบนี้จัดว่าเป็นอาวุธมหาประลัยที่ดูดน้ำตาคนจนแห้ง
ความผิดหวังและความจนใจจากการพลาดพลั้งของรัก หากผนวกกับโทนเสียงเป็นเอกลักษณ์ของหลินจวิ้นเจี๋ย รับรองได้ว่าเป็นการโจมตีแบบเหยียบยับระดับพระเจ้า