บทที่ 18 เรียกเพื่อนมาเจอเซียนสี่เทพแห่งวงการเพลงจีน? เรื่องแบบนี้นายรับมือไหวเหรอ!
เฉินเยี่ยมองซ่งอวี้ฉีที่พูดจาไม่เป็นภาษา พล่านเหมือนกระต่ายตาสีแดง
ลมทะเลพัดผมของเธอจนยุ่งเหยิง
แค่น้ำสกปรกที่เต็มไปด้วยรูโหว่แบบนี้ ก็ทำให้เธอต้องรีบร้อนมาอธิบายขนาดนี้เลยเหรอ?
"พอแล้ว" เฉินเยี่ยยกมือขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาที่มุมตาของเธอเบา ๆ
ท่าทางเรียบง่ายมาก
"คอมเมนต์ห่วย ๆ แบบนี้จะพิสูจน์อะไรได้?" เฉินเยี่ยพูดเสียงเรียบเฉย "บอกว่าเธอเลี้ยงเด็กปั้น? ไม่สู้บอกว่าเธอเลี้ยงฉันยังดูน่าเชื่อถือกว่าอีก"
ซ่งอวี้ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง
น้ำตาที่กลิ้งอยู่ในเบ้าตาหยุดค้าง
"ฉันไม่ได้เอาจริง" เฉินเยี่ยเอามือกลับ พูดน้ำเสียงนิ่ง ๆ "แล้วก็ ฉันเชื่อเธอ"
ฉันเชื่อเธอ
สามคำนี้เหมือนกุญแจที่แม่นยำ ทะลวงแนวป้องกันจิตใจที่ซ่งอวี้ฉีแกล้งเข้มแข็งเอาไว้ได้โดยตรง
สัสกับซูเปอร์สตาร์วงการบันเทิง
สัสกับข่าวดำที่ปั่นกระแสปิดปาก
ซ่งอวี้ฉีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สองแขนโอบรอบเอวของเฉินเยี่ยแน่น แล้วซบหน้าลงบนอกเสื้อยืดสีดำของเขา
"อือ..."
เสียงร้องไห้อัดอั้นที่กดไว้ในที่สุดก็หลุดออกมา
เหมือนลูกแมวน้อยที่โดนทำร้าย
เฉินเยี่ยก้มลงมองรอยเปื้อนน้ำที่เริ่มซึมใหญ่ขึ้นตรงหน้าอก
ให้ตายเถอะ เสื้อฉัน!
แต่สองมือของเขาก็ยังดึงออกมาจากกระเป๋ากางเกง โอบรอบไหล่ของซ่งอวี้ฉี และตบหลังเธอเบา ๆ เป็นจังหวะ ๆ
ปลอบใจ
อย่ากดดันมากเกินไป ผู้หญิงคนนี้โมโหแล้วกัดจริง ๆ
"ร้องให้ดังกว่านี้หน่อยสิ ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าฉันกลั่นแกล้งแฟนเก่าต่อหน้าธารกำนัล" เฉินเยี่ยยังปากเสียไม่เลิก
ซ่งอวี้ฉีอัดหน้าอยู่ในอ้อมอกของเขา ใช้หมัดทุบหลังเขาอย่างแรงหนึ่งครั้ง
ผ่านไปหลายนาที
ในที่สุดซ่งอวี้ฉีก็เงยหน้าขึ้น
ตายิ่งแดงกว่าเดิม
แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจและความตื่นตระหนกบนใบหน้าได้หายไปจนหมดสิ้น
เธอเช็ดหน้าไปมาอย่างมั่ว ๆ แล้วสูดจมูกแรง ๆ
พอเห็นรอยเปื้อนน้ำที่ดูน่าเวทนาตรงหน้าอกของเฉินเยี่ย ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "เผลอ"
เฉินเยี่ยก็หัวเราะตาม
อารมณ์แบบนี้ พอปรับได้แล้วก็จบกันไป
"โอ๊ย! นกนางนวลบ้าตัวนี้ถ่ายใส่ฉัน!"
เสียงแหบแห้งที่ตั้งใจแสดงได้สุด ๆ ดังมาจากอีกหลายสิบเมตร