ที่หน้าประตูใหญ่
เติ้งเชากางแขนออก แล้วกอดหวงป๋อแน่น ๆ อย่างจริงใจ
“พี่ป๋อ มาหาบ่อย ๆ นะ!” เติ้งเชาลูบหลังหวงป๋อ
เฉินเยี่ย เฉินเฮ่อ และลู่หันก็เดินเข้ามา อำลาหวงป๋อด้วยการกอดทีละคน
“เอาน่า อย่าทำเหมือนจะจากกันไม่มีวันกลับสิ” หวงป๋อยิ้ม ๆ แล้วชกไหล่เฉินเยี่ยเบา ๆ “ว่าง ๆ ก็ไปกองถ่ายหาเราเล่นบ้างนะ ไปละ”
ประตูรถตู้ส่วนตัวปิดลง รถก็แล่นจากไปอย่างเงียบ ๆ
เฉินเยี่ยหันกลับไป มองลู่หันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เจ้าเด็กนี่กำลังจ้องหน้าจอมือถืออย่างจริงจัง นิ้วลอยอยู่กลางอากาศ สั่นเล็กน้อย
“ส่งไปแล้วเหรอ?” เฉินเยี่ยโผล่หน้าไปดู
บนหน้าจอคือหน้าเวยปั๋วสำหรับส่งโพสต์
ลู่หันกลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้าหนัก ๆ
“เมื่อกี้คุยกับทีมทางนั้นเรียบร้อยแล้ว” เสียงลู่หันแหบเล็กน้อย “ข้อความตรวจแล้ว เราเลิกกันอย่างสงบมานานแล้ว แยกทางกันด้วยดี ต่อไปก็ใช้ชีวิตของใครของมัน”
พูดจบ เขากดนิ้วโป้งลงไป
ส่งสำเร็จ
เฉินเยี่ยมองติ๊กสีเขียวบนหน้าจอ มุมปากกระตุกอย่างควบคุมไม่อยู่
ให้ตายเถอะ
อดีตซูเปอร์สตาร์วงการบันเทิง ประกาศตัวเป็นโสดแต่เช้าตรู่
พลังทำลายล้างอันนี้ ไม่ต่างจากโยนระเบิด C4 ลงไปในส้วมซึมเลย
“แกว่าเวยปั๋วจะทนได้กี่นาทีวะ?” เฉินเฮ่อโผล่มาถามด้วยท่าทางกวน ๆ
“พนันสามนาที” เฉินเยี่ยลูบคาง
ผลปรากฏว่า เฉินเยี่ยยังประเมินความทนทานของเซิร์ฟเวอร์เวยปั๋วสูงเกินไป
ไม่ถึงนาที
หน้าจอมือถือลู่หันค้างไป
รีเฟรชอีกรอบ หน้าเพจกลายเป็นหน้าว่างเปล่า ตรงกลางมีวงกลมสีเทาตัวเล็ก ๆ หมุนอยู่อย่างน่าเวทนา
“ล่มแล้ว” ลู่หันเงยหน้าขึ้น สายตาเหม่อลอย
เฉินเยี่ยกลอกตา
ซวยชะมัด
เมื่อคืนเพิ่งล่มไปสองรอบเพราะเรื่องเขากับซ่งอวี้ฉีกลับมาคืนดีกัน เดาว่านักเขียนโปรแกรมเพิ่งจะถูกปั๊มหัวใจกลับมาจากห้องไอซียู
เช้านี้มาอีกที
พวกนักเขียนโปรแกรมพวกนั้น คงกำลังเดินทางมาลอบสังหารพวกเขาที่เฮิ่งเตี้ยนอยู่แล้ว
ทุกคนหันหลังกลับเข้าไปในโถงชั้นล่างของเกสต์เฮาส์
โต๊ะอาหารเช้าถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว
เฉินเยี่ยพิงโซฟา หลับตา แล้วจิตก็จมลงไปในร้านค้าระบบ
เพลงในอัลบั้มรวมยังไม่ได้เลือกให้ครบ
เขายังมีโควตาเลือกเพลงจากโลกเดิมอีกสิบเพลง
เฉินเยี่ยเปิดดูคลังเพลงในหัวอย่างรวดเร็ว