ได้ยินคำพูดของลู่หัน มุมปากของเฉินเยี่ยยกสูงจนยากจะกดลงได้
"ป่ะฮ่าฮ่าฮ่า!"
เฉินเยี่ยหัวเราะออกมาเป็นเสียงหมูโดยไม่ปิดบัง
ช่างโชคร้ายจริง ๆ
เพิ่งจะเก็บกวาดระเบิดเสร็จเตรียมไปตามจีบดวงใจ ก็โดนเพลงรักสุดเศร้าถึงแปดเพลงรัวใส่หน้าไม่ยั้ง
พรแบบนี้ใครได้ไปก็ต้องใจสลายกันทั้งนั้น
ซ่งอวี้ฉีที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็คิดไปถึงจุดเดียวกันได้ชัดเจน
เธอขดตัวอยู่บนโซฟา หัวเราะจนตัวโยน รีบยกมือปิดปากแน่น ๆ
เติ้งเชากับเฉินเฮ่อยิ่งซาดิสต์เข้าไปใหญ่
สองคนสบตากัน ก่อนจะกุมท้องกลิ้งไปมาบนโซฟาด้วยเสียงหัวเราะ
"โอ๊ยฉันไม่ไหวแล้ว หน้าตอนนี้ของเสี่ยวลู่ โปรแกรมดีสุด ๆ!"
เฉินเฮ่อตบขาตัวเองพลางหัวเราะไม่หยุด
โจวเจียหลุน หลินจวิ้นเจี๋ย หวังลี่หง หวังเหมี่ยน ถูกเสียงหัวเราะที่แตกขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวของพวกเขาทำเอาหน้าแตก
สี่คนมองตากันมึน ๆ
"นี่ พวกนายหัวเราะอะไรกัน?"
หวังลี่หงเกาหัว มองเฉินเยี่ยด้วยความงงงวย
หวังเหมี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถือกระติกน้ำร้อนอยู่ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว
เฉินเยี่ยโบกมือ กดเสียงหัวเราะลงไปอย่างแรง
เขาเดินเข้าไป ตบไหล่บาง ๆ ของลู่หันดังปั๊บ
"พี่ลู่ เรื่องแค่นี้เอง"
เฉินเยี่ยพูดอย่างจริงจัง
"ใจเย็น ๆ ไว้ ถ้าหากว่านายทำเรื่องนั้นไม่สำเร็จ ถูกเขาปฏิเสธมา"
เฉินเยี่ยยื่นสองนิ้วออกมา
"ฉันรับประกัน จะลงมือแต่งเพลงที่สิ้นหวังกว่านั้นให้อีกสองเพลงเป็นการส่วนตัว ตั้งชื่อไว้แล้วด้วย เพลงหนึ่งชื่อว่า ตัวตลกที่แท้จริงคือฉันเอง อีกเพลงชื่อว่า ศาสตร์แห่งการเป็นทาสรัก"
เปลือกตาของลู่หันกระตุกไม่หยุด
เขามองเฉินเยี่ยด้วยความตกใจ รีบโบกมือไปมา ตัวพยายามหดเข้าไปจนแทบติดกับผนัง
"อย่า! ไม่ต้องเลย!"
เสียงของลู่หันสั่นระริก
"สองเพลงนี้เจี๊ยะเยียวนายเก็บไว้ใช้เองเถอะ ฉันรับไม่ไหวหรอก!"
ศาสตร์แห่งการเป็นทาสรักอะไรกัน!
ถ้าให้เขาร้องเพลงแบบนั้นจริง ๆ ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ไหนในวงการบันเทิง?
ระหว่างที่ทุกคนกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ที่มุมอีกด้านหนึ่ง เถาเจ้อก็ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"เสร็จแล้ว!!"
เถาเจ้อโบกกระดาษ A4 ในมือ พุ่งตรงมาหาเฉินเยี่ย
เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะหน้าฉาเฉินเยี่ยเสียงดังปัง
"เย่จื่อ! ดูสิ! ฉันแต่งออกมาได้แล้ว!"