ซ่งอวี้ฉีเด้งตัวขึ้นมากอดเฉินเยี่ย
เฉินเยี่ยรับเธอไว้ได้อย่างมั่นคง
เขารีบยกสลากที่ถูกหวยขึ้นสูง โชว์ให้ทุกคนเห็น
"เห็นไหม?" มุมปากเฉินเยี่ยเชิดขึ้นสูง
"นี่แหละของจริง"
"เรียกได้ว่าความเทพขั้นสุดของโชคชะตา เข้าใจไหม?"
เฉินเฮ่อพุ่งเข้ามาสำรวจสลาก
"ถูกรางวัลจริงด้วย!"
"โอ้ยแม่เจ้า! ไม่ต้องกลับซุนยี่แล้ว!"
เฉินเฮ่อหันไปชี้หน้าเติ้งเชาพร้อมระเบิดเสียง
"พี่เชา! ดูเขาสิ! แล้วดูตัวเอง!"
"เมื่อกี้แกทำพิธีอยู่นานสองนาน ไม่เห็นถูกรางวัลอะไร แถมยังเกือบทำให้พวกเรากลับซุนยี่อีก!"
เติ้งเชานั่งอยู่บนเก้าอี้ หน้าแดงก่ำ
หวังเจิ้งอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไอแห้งๆ สองทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน
เห็นได้ชัดว่าไม่ทันคิดว่ามุกจะถูกทำลายได้เร็วขนาดนี้
"ดูท่าทางอวี้ฉีจะโชคดีจริงๆ นะ" หวังเจิ้งอวี่ตบมือเบาๆ
"เอาล่ะ ยอมรับผลแพ้ชนะ ทุกคนขึ้นรถได้ ไปต่อที่จุดหมายถัดไป!"
ทุกคนโห่ร้องด้วยความดีใจ
รีบกรูกันขึ้นรถคอสเตอร์อย่างรวดเร็ว
กลัวว่าหวังเจิ้งอวี่จะเปลี่ยนใจ
รถแล่นกลับเข้าสู่ทางด่วนอีกครั้ง
ทุกคนอิ่มหนำสำราญ แถมยังรอดพ้นวิกฤตมาได้ บรรยากาศในรถเลยคึกคัก
เฉินเยี่ยกับซ่งอวี้ฉีซุกตัวอยู่แถวสองจากท้าย
สองคนเอาหัวชนกันกระซิบกระซาบ
เสียงหัวเราะเบาๆ ของซ่งอวี้ฉีดังออกมาเป็นระยะ ความหวานล้นปรี่เกินพิกัด
เติ้งเชากับเถาเจ้ออยู่ข้างหน้ากำลังคุยกันว่าจะไปกินอะไรต่อที่กันซี
ขับไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง
รถบัสเริ่มลดความเร็ว เปิดไฟเลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวเข้าที่พักระหว่างทาง
ป้ายบอกทางเขียนว่า "ปั๊มน้ำหลั่งซี"
รถเพิ่งจอดนิ่ง บรรยากาศในรถก็เปลี่ยนไปทันที
เติ้งเชา เฉินเฮ่อ ลู่หัน สามคนผุดลุกจากที่นั่งทันที
"เฒ่าหวัง แกจะทำไม?!" เฉินเฮ่อกุมพนักเก้าอี้ข้างหน้าไว้แน่น
"ทำไมต้องจอดที่ปั๊มอีก? ไม่ได้บอกว่าจะตรงไปยังเมืองจิ่งเต๋อเหรอ!"
เติ้งเชากอดอกป้องหน้าอกไว้แน่น ทั้งตัวหดไปด้านหลัง
"ฉันไม่ลงรถ!"
"บอกไว้เลย วันนี้ต่อให้ไอ้ทวยเทพลงมาจากฟ้า ฉันก็จะไม่ลงจากรถคันนี้เด็ดขาด!"
ลู่หันยกหมวกขึ้นมาสวมทันที
"ฉันก็ไม่ไปเข้าห้องน้ำ! ฉันกลั้นไหว! กระเพาะปัสสาวะฉันแข็งแรงมาก!"