ไป่ลั่วไม่ได้กลับบ้านทันที แต่ขอให้ฉีเจี้ยนพาไปร้านทอง
เธออยากซื้อสร้อยคอทองคำให้เซี่ยหมานหนิง แล้วก็ซื้อสร้อยข้อมือให้ไป่เจิ้นชวนด้วย
ออกมาหาเงินได้แล้ว กลับบ้านก็ต้องซื้อของขวัญติดมือไปสักหน่อย
ไม่อย่างนั้น ถ้ากลับไปปุ๊บแล้วแม่จัดนัดดูตัวให้จะทำยังไง…
เซี่ยหมานหนิงมีเพื่อนเยอะ และทุกคนก็รู้ว่าเธอมีลูกชายกับลูกสาวอย่างละคน
ตอนเธอเรียนปีสี่ เซี่ยหมานหนิงเคยเกริ่นกับเธอว่า ลูกชายบ้านนั้นบ้านนี้อยากแนะนำให้รู้จักกับเธอ
ไป่ลั่วปฏิเสธไปหมด โดยอ้างว่าต้องตั้งใจเรียน…
ก็ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นคิดอะไรอยู่ ยังเรียนไม่จบเลย จะรู้จักกันไปทำไม!
รถจอดหน้าร้านทอง ไป่ลั่วปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วบอกเขาว่า “คุณรอฉันตรงนี้นะ เดี๋ยวเดียว”
“ฉันไปกับคุณ”
ไป่ลั่วจิ๊ปาก แซวว่า “ไปกับฉันเนี่ยนะ จะจ่ายเงินให้ฉันเหรอ?”
เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล
“ได้”
“ได้สิ ถ้าแน่จริงก็ซื้อร้านทองทั้งร้านให้ฉันเลย”
เธอพูดเล่น แต่ฉีเจี้ยนกลับจริงจัง
ฉีเจี้ยนขยับเข้ามาใกล้ หยิบบัตรดำออกมาจากรถแล้วยื่นให้เธอตรงหน้า
“พอไหม ที่รัก?”
ไป่ลั่วเบิกตากว้าง สายตาจับจ้องอยู่ที่บัตรดำใบนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นบัตรดำ สมกับเป็นของชั้นสูงจริง ๆ!
ได้ยินว่าคนที่มีบัตรใบนี้ต้องมีทรัพย์สินอย่างน้อยหลายสิบล้าน…
แถมก่อนหน้านี้เขายังโอนเงินให้เธอทีเดียวตั้งหนึ่งล้าน รวยจริง ๆ!
คนรวยบนโลกนี้มีเยอะ เพิ่มเธออีกคนจะเป็นไรไป!!!