ซ่งจือสวี่สะบัดมือเธอออก พลางแค่นเสียงเย็นชา “ไปให้พ้น อย่าทำให้ฉันต้องทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้”
“ตรงไหนที่ว่าโง่ ฉันแค่เตือนให้คุณเห็นคุณค่าของชีวิตต่างหาก”
ไป่ลั่วถูกเธอทำเอาตกใจแทบตาย “เด็กดี อย่าเอาชีวิตมาล้อเล่นเลย ไม่คุ้มหรอก”
“คุณ!” เธอมองไป่ลั่วด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณกล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
“มีปัญหาอะไรเหรอ”
ซ่งจือสวี่ทั้งโกรธทั้งอับอาย แต่กลับนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี จึงหันหลังเดินจากไป ก่อนจากกันยังเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง
“ต่อไปนี้ห้ามเธอโผล่มาให้ฉันเห็นหน้าอีก”
ไป่ลั่วขานรับเบา ๆ ก่อนพึมพำกับตัวเอง “คุณหนูใหญ่ปากแข็ง น่ารักดีเหมือนกันนะ”
โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดสั้นจริง ๆ ไม่อย่างนั้นหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอคงทนรับไม่ไหว
เธอถลึงตามองฉีเจี้ยนอย่างไม่พอใจ “เพื่อนสนิทตอนเด็กของคุณกำลังจะกระโดดแล้ว คุณยังใจเย็นอยู่ได้อีกเหรอ”
“คุณจัดการได้ดีแล้ว ผมเรียกเซียจิ้นมารับเธอแล้ว”
ไป่ลั่วชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที “ดูสิ! มีดาวตกด้วย!”
เธอเตรียมฉวยโอกาสนี้แอบหนีไปเงียบ ๆ...
นึกว่าเขาจะหันไปมองบนฟ้าเสียอีก ผลกลับกลายเป็นว่าเขาเอาแต่จ้องเธอ ไป่ลั่วยกมือแตะแก้มตัวเอง
“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง ถึงจ้องขนาดนั้น”
ฉีเจี้ยน: …
“ต่อให้มีดาวตก ก็ยังสวยสู้คุณไม่ได้หรอก อีกอย่างตอนนี้ไม่มีดาวตกด้วย ตัวดีจอมหลอกลวง”
ไป่ลั่วยอมแพ้จริง ๆ รู้สึกว่าฉีเจี้ยนคนนี้เดาทางเธอได้ล่วงหน้าเสมอ แถมยังรู้ด้วยว่าก้าวต่อไปเธอจะทำอะไร